ต้วนเฉินเฟิงยืนอยู่นอกประตู หลับตาลงแน่น
เขาน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว ไม่ควรมองเวยเซิงหลานเป็นคนปกติ
แค่มีช่องโหว่แม้เพียงนิดเดียว อีกฝ่ายก็หน้าด้านแทรกตัวเข้ามาได้
ต้วนเฉินเฟิงเหลือบมองม่านพลังกั้นที่ถูกทำลาย เหล่าผู้พิทักษ์วิญญาณที่เขาให้คอยป้องกันเวยเซิงหลานถูกบีบแก่นวิญญาณจนแตกละเอียด กลายเป็นเศษซากกองหนึ่งอย่างน่าอนาถ
ไม่นานก่อนหน้านี้ บิดาส่งข่าวมาบอกเขาว่าโลกมารเคลื่อนไหวถี่ขึ้น สำนักหลิงเซียวได้ร่วมมือกับสำนักใหญ่ทั้งหลาย เตรียมยกกำลังเข้าปราบโลกมาร
และสั่งให้เขารีบกลับสำนัก
ต้วนเฉินเฟิงเคยสืบเรื่องนี้มาแล้ว โลกมารล้วนอยู่ใต้อำนาจของเวยเซิงหลานเพียงผู้เดียว คนใต้บังคับบัญชาของเขาเคลื่อนไหวถี่ขนาดนั้น เวยเซิงหลานไม่มีทางไม่รู้เรื่อง
เขากำลังเอาทั้งโลกมารมาเดิมพัน เพียงเพื่อไล่เขาไปอย่างนั้นหรือ?
-
ก่อนนอน ซังหลิงเพิ่งถูกต้วนเฉินเฟิงจัดการจนสะอาดสะอ้าน ตอนนี้กลับดูยับเยินราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
ไอร้อนแผ่ออกจากกาย ผิวเคลือบด้วยเหงื่อเหนียวชื้น เส้นผมดำขลับพันคลออยู่ตรงซอกคอ ผิวขาวราวหิมะปรากฏรอยแดงระเรื่อเป็นหย่อม ๆ
เวยเซิงหลานไม่ได้แตะต้องซังหลิงมานาน พอได้ลิ้มรสแล้วก็ยากจะหยุด
ครั้งแรกเป็นเพียงการลองชิมเล็กน้อย
ครั้นอยากจะเริ่มอีกครั้ง ซังหลิงก็รู้สึกตัวขึ้นมา ดวงตาฉ่ำน้ำ มืออ่อนแรงดันแผงอกเปลือยของเวยเซิงหลานไว้
“พอแล้ว ฉันเหนื่อยนิดหน่อย”
ชายหนุ่มมอบให้เธอมากเกินไป จนแทบล้นเกิน
กระดูกของซังหลิงอ่อนปวกเปียก ราวกับกำลังเอนกายอยู่บนปุยนุ่น ขนตาหนาไหวสั่นไม่หยุด คล้ายอีกเดี๋ยวก็จะหลับไป