สายตาทั้งสี่สบประสานกัน
รูม่านตาของเยี่ยนหลิงอวิ๋นหดแคบลง
เยี่ยนชิงเยว่พอใจกับปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างยิ่ง เขายิ้มบางพลางเอ่ยว่า “น้องสี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังสบายดีหรือ?”
“นาย...”
เยี่ยนหลิงอวิ๋นพลั้งปากพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ต่อให้เขามีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำเพียงใด ก็ยังไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าได้
เหตุใดเยี่ยนชิงเยว่ถึงแกล้งตาย? แล้วท่าทางหึงหวงของเนี่ยเสวียนเฟิงนั่นมันเรื่องอะไรกัน?
ซังหลิงมองท่าทีเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูดของเขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกให้เนี่ยเสวียนเฟิงกับเยี่ยนชิงเยว่ออกไป แล้วคุยกับเยี่ยนหลิงอวิ๋นตามลำพัง
เยี่ยนชิงเยว่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเกี่ยวปลายนิ้วซังหลิงใต้โต๊ะ “งั้นฉันกลับไปรอเธอนะ คืนนี้เธอรับปากแล้วว่าจะไปหาฉัน อย่าลืมล่ะ”
เขาเดินจากไปอย่างไม่ลังเล เนี่ยเสวียนเฟิงแทบจะจ้องแผ่นหลังเขาจนทะลุ
ไอ้คนชั่ว! ตอนนี้ยังจะมาทำเป็นใจกว้างอีก!
เขากอดอกนั่งนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมขยับ
อวี๋เฟยหว่านติดอยู่กลางสนามรบรัก แม้จะอยากอยู่ดูเรื่องสนุกต่อ แต่พอเหลือบเห็นดาบประจำกายข้างมือเนี่ยเสวียนเฟิง ก็หดคอแล้วค่อย ๆ ย่องหนีไป
พอถึงคราวเนี่ยเสวียนเฟิง ซังหลิงก็หันไปถาม “ทำไมยังไม่ไปอีก?”
เนี่ยเสวียนเฟิงตอบอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด “มีอะไรที่ฉันดูไม่ได้? ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร ฉันต้องอยู่ปกป้องเธอสิ”
เยี่ยนหลิงอวิ๋นขบกรามแน่น “ฉันไม่มีทางทำร้ายหลิงหลิง”
“หึ หลิงหลิงก็เป็นชื่อที่นายเรียกได้หรือ? ไม่มีมารยาท! นายควรคุกเข่าลง แล้วเรียกนางว่าฮองเฮาไทเฮาต่างหาก!”