ซังหลิงยกมือปิดหูเสียเลย ขาทั้งสองข้างก้าวสับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งหนีไป
เซเวียร์: “……”
เขากัดฟันแน่น จู่ ๆ ก็เกิดความคิดอยากจับเธอกลับมาแล้วซ้อมสักยก
เห็นเขาเป็นอะไรไป สัตว์ร้ายหรือไง?
ยิ่งเป็นแบบนี้ ความรู้สึกต่อต้านในใจก็ยิ่งปะทุ เขายิ่งไม่อยากปล่อยให้เธอสมใจ
เพราะอย่างนั้น พอซังหลิงวิ่งออกไป เครื่องสื่อสารก็ส่งเสียงสั่นครืด ๆ ขึ้นมา
คนน่ารำคาญ: ฉันรู้ว่าเธอได้ยินแล้ว
คนน่ารำคาญ: ถ้าไม่มาหา ก็รอให้ฉันไปจับเธอเองได้เลย
คนน่ารำคาญ: อย่าแกล้งตาย
ศูนย์ศูนย์ลู่: คุณไม่กลัวฉันไปบอกเกวนนีหรือไง?
คนน่ารำคาญ: หึ
ระบบ: “หึ”
ซังหลิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เธอเก็บเครื่องสื่อสาร แล้ววิ่งไปตามระเบียง
ด้านนอกแออัด นักเรียนที่มาชมการแข่งขันกำลังออกจากสนามแข่งขันและเดินกลับกันเป็นกลุ่ม
ซังหลิงถูกเบียดไปติดมุม
ไม่รู้ว่าเป็นใคร อาศัยจังหวะที่คนเยอะรีบลูบมือเธอเข้าให้
สีหน้าซังหลิงเย็นเยียบ เธอรีบยกมือปิดมือข้างนั้นแล้วเงยหน้าขึ้น แต่กลับเห็นเพียงใบหน้าคนแปลกหน้ามากมาย
ในจังหวะนั้นเอง มีคนตบไหล่เธออีกครั้ง
ซังหลิงสะบัดฝ่ามือไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ
เสียงเพียะดังลั่น
“ฉันเอง”
เสียงของไป๋อี้เหนียนดังขึ้นข้างหู
“ไป๋—”
“ชู่”
ไป๋อี้เหนียนใช้มือปิดริมฝีปากเธอ อาศัยความสูงที่เหนือกว่าและเรี่ยวแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน เขาโอบซังหลิงไว้ครึ่งหนึ่ง ใช้แขนยาวกวาดฝูงชนออก แล้วพาเธอออกไป
เมื่อได้สูดอากาศบริสุทธิ์ ซังหลิงก็ผ่อนลมหายใจยาว
ไป๋อี้เหนียนถอดหมวกออก ซังหลิงเห็นหลังมือเขาแดงเรื่อ