เฮ่อซูเหยียนคิดว่าควรหาวิธีอะไรสักอย่าง ทำให้ซังหลิงอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ
ซังหลิงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “พี่คะ เราไปขอห้องเดี่ยวกันเถอะ”
“เป็นอะไรไป?”
เฮ่อซูเหยียนบีบมือน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ
ซังหลิงทำหน้าจริงจัง จับมือเขาสอดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ไม่ยอมให้เขาขยับซี้ซั้ว
“พี่เป็นแบบนี้จะพักฟื้นได้ยังไง พักผ่อนก็ไม่เต็มที่ด้วย!”
เฮ่อซูเหยียนเองก็อยากเปลี่ยนไปห้องเดี่ยว เรื่องพักผ่อนเขายังพอทนได้ แต่ที่สำคัญคือคนรักอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ กลับต้องอดใจไม่จูบไม่กอด แบบนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว
เขากำลังจะพยักหน้าตอบตกลง ซังหลิงก็พูดขึ้นว่า “หนูรู้ว่าพี่อยากประหยัดเงิน แต่สุขภาพสำคัญที่สุดนะคะ ครั้งนี้หนูเอาเงินมาด้วย เราไปเปลี่ยนเป็นห้องเดี่ยวกันเถอะ!”
เฮ่อซูเหยียนถึงกับพูดไม่ออก
ความยินดีในใจถูกเคลือบไว้ด้วยความขมขื่นจาง ๆ
“เบบี๋ ทำไมถึงดีกับพี่ขนาดนี้…”
ซังหลิงฮึดฮัด “รู้ว่าหนูดีก็พอ! เฮ่อซูเหยียน ต่อไปพี่ต้องดีกับหนูมาก ๆ มาก ๆ มาก ๆ ด้วย!”
เธอพูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเครื่องเล่นเทปตัวน้อย
เฮ่อซูเหยียนถูกเธอหยอกจนหัวเราะ พอหัวเราะแผลก็เจ็บ
ซังหลิงจึงห้ามไม่ให้เขาหัวเราะอีก
เฮ่อซูเหยียนตัดพ้อ “พี่ห้ามตัวเองไม่ไหว”
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องห้ามค่ะ! บัตรของพี่อยู่ไหน หนูจะไปจ่ายเงินกับคุณหมอ!” ซังหลิงคิดว่าถ้าเธอไม่อยู่ตรงนี้ เฮ่อซูเหยียนก็น่าจะใจเย็นลงได้บ้าง
บัตรอยู่ในลิ้นชัก ซังหลิงหยิบมันออกมา
สีหน้าเฮ่อซูเหยียนดูไม่เป็นธรรมชาติ “หลิงหลิง จริง ๆ แล้วพี่…”
ซังหลิงถามว่า “พี่คะ ในบัตรนี้เหลือเงินเท่าไรนะ แล้วพอจ่ายค่ารักษาหรือเปล่า?”