“ไม่ได้ทะเลาะกัน” เฮ่อซูเหยียนเรียกเธอให้เข้ามาใกล้ “เหงื่อออกท่วมตัวแล้ว พักก่อนเถอะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไปห้องพักผู้ป่วยกันก่อนเถอะ!”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน พยาบาลสองคนก็เข้ามาช่วยย้ายเฮ่อซูเหยียนไปยังห้องพักผู้ป่วย
พวกเธอได้รับคำกำชับมาแล้ว ว่าต้องดูแลคนไข้รายนี้ให้ดีที่สุด
สิ้นปีนี้โรงพยาบาลของพวกเธอจะได้เปลี่ยนอุปกรณ์การแพทย์ชุดใหม่หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าคนไข้ที่พักอยู่ในโรงพยาบาลคนนี้จะพอใจหรือเปล่า
เฮ่อซูเหยียนให้ซังหลิงอยู่เป็นเพื่อน แล้วไล่เว่ยหลานอย่างไม่ไว้หน้า
“นายไสหัวไปได้แล้ว”
เว่ยหลานยักไหล่ แล้วยิ้ม
“ได้สิ ไว้เจอกันวันหลังนะ—” สายตาของเขาจับจ้องซังหลิง “พวกเรา”
ซังหลิงรู้สึกเหมือนถูกงูพิษจ้องมอง ทั้งที่เป็นหน้าร้อนแท้ ๆ แต่กลับหนาววูบไปทั้งตัว
เธอเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
เมื่อช่วยเฮ่อซูเหยียนย้ายไปห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว ในที่สุดโลกก็กลับมาเงียบสงบเสียที
ซังหลิงผ่อนลมหายใจยาว
“ในที่สุด…”
ท่าทางน่ารักเป็นพิเศษ
หัวใจเฮ่อซูเหยียนอบอุ่นขึ้นมา “มานี่ ถอดรองเท้าแล้วมานอนเป็นเพื่อนฉันสักงีบ”
ซังหลิงลังเล “ไม่ค่อยดีมั้งคะ เตียงคนไข้แคบขนาดนี้ ถ้าเกิดว่า…”
“ซี๊ด! แผลฉันปวดอีกแล้ว ต้องการให้หลิงหลิงเบบี๋ปลอบด่วนเลย”
เฮ่อซูเหยียนร้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาซังหลิงสะดุ้ง
พอตั้งสติได้ เธอก็อดฟาดแขนเขาไปทีหนึ่งไม่ได้
“เฮ่อซูเหยียน ห้ามทำให้ฉันตกใจอีกนะ!”
เฮ่อซูเหยียนชอบความรู้สึกที่ซังหลิงเป็นห่วงเขามาก มีแค่เวลาแบบนี้เท่านั้นที่เขาจะรู้สึกได้ว่าซังหลิงก็รักเขาเหมือนกัน