พวกคนรุ่นสองสามคนที่ค่อนข้างสนิทกับเจียงเชียนอวี่สบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย
เจียงเชียนอวี่เป็นผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์มาตั้งแต่เกิด และข้อเท็จจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง รับช่วงกิจการของตระกูล แค่ดูผลกำไรของบริษัทในแต่ละปีก็รู้แล้วว่าเขาเก่งกาจเพียงใด
คนแบบนี้ไม่เพียงยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าถูกภรรยาตบ แถมยังต่อรองกับภรรยาอย่างอ่อนน้อมเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าต่ำต้อย ราวกับมองเรื่องนี้เป็นความสุขอย่างหนึ่ง
คนอื่น ๆ พากันส่งเสียงโห่แซวขึ้นมา
“โอ้โห! พี่เจียง นี่เกินไปแล้วนะ อวดความหวานกันชัด ๆ!”
“ดีนะที่ฉันมีแฟนแล้ว ไม่งั้นคงโดนยัดอาหารหมาเต็มปากแน่”
“เฮ้อ เหมือนจะบ่น แต่ที่จริงอวดความรักนี่นา พี่เจียง พอได้แล้วมั้ง…”
“จุ๊ ๆ พี่เจียง ทำไมดูเหมือนพี่จะตั้งตารอให้โดนตบอยู่เลยล่ะ? สายเอ็มเหรอ??”
เจียงเชียนอวี่เลิกคิ้ว แม้บนใบหน้าจะมีรอยฝ่ามือ แต่สีหน้าก็ยังสงบนิ่งได้อย่างเหลือเชื่อ
เขาเหลือบมองคนที่พูด “ทำไมล่ะ พวกนายไม่เคยโดนแฟนตบหรือไง?”
สิ้นคำ ก็มีเสียงโห่ร้องแซวประหลาด ๆ ดังขึ้นอีกระลอก
ซังหลิงเม้มปาก แก้มแดงระเรื่อไปหมดแล้ว
เจียงเชียนอวี่โบกมือไล่ให้พวกนั้นไปทำธุระของตัวเอง ทว่าความจริงแล้ว การทำแบบนี้ทำให้เขากระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย
เขาหันไปมองซังหลิง
ซังหลิงหัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เจียงเชียนอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบตามไปทันที
เขาคิดว่าตอนนี้อาจเป็นโอกาสดีที่จะได้คุยกัน