ซังหลิงรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูอยู่บ้าง จึงเผยสีหน้าฉงน
เธอไม่ทันสังเกตเลยว่า ตอนลู่หมิงเฉียวได้ยินเสียงคนข้างใน สีหน้าของเขาน่ากลัวเพียงใด
ประตูเปิดออก
ชายเคราครึ้มยืนอยู่หลังประตู
“ไอ้เด็กเวร แกคิดจะทำอะไร นี่บ้านฉัน! ฉันกลับมาอยู่บ้านตัวเองแล้วมันมีปัญหาอะไร!”
ซังหลิงเบิกตากลมโต “ลู่...”
ลู่เหลียงไฉมองไปข้างกายลู่หมิงเฉียว
เด็กสาวมองเขาด้วยความตกใจ ริมฝีปากเล็กเผยอเล็กน้อย ใบหน้าประณีตขาวผ่องราวหยกเปล่งประกายงดงามจนเกินบรรยาย
ดวงตาเขาเป็นประกาย “โอ้ แฟนแกเหรอ?”
สายตาหื่นกระหาย
ซังหลิงขมวดคิ้วแน่น ขยับเข้าไปใกล้ลู่หมิงเฉียวอีกนิด
วินาทีต่อมา—
ไม่มีใครคาดคิดว่าลู่หมิงเฉียวจะลงมือกะทันหัน
เขาเตะเข้าที่ท้องของลู่เหลียงไฉอย่างแรง
ร่างของลู่เหลียงไฉลอยกระเด็นไปทั้งตัว
หญิงสาวในบ้านส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว
ซังหลิงคว้าแขนลู่หมิงเฉียว สมองมึนงงไปหมด “ลู่หมิงเฉียว นั่นคือ...”
เธอพูดคำเรียกนั้นไม่ออก ผู้ชายคนนี้สมควรเป็นพ่อคนตรงไหนกัน?
แถมโลกาวินาศมาถึงแล้ว เขายังขาดผู้หญิงไม่ได้อีกเหรอ?
ลู่หมิงเฉียวสีหน้าเคร่งขรึม ชี้ไปยังประตูด้านหลัง “เธอกลับไปทางนั้นก่อน”
ซังหลิงสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของลู่หมิงเฉียวตอนนี้คงย่ำแย่มาก
เธอเคยได้ยินแม่เล่าว่าพ่อของลู่หมิงเฉียวเลวร้ายแค่ไหน ไม่สิ—ลู่เหลียงไฉไม่สมควรถูกเรียกว่าคนด้วยซ้ำ เป็นแค่สัตว์เดรัจฉานที่ควบคุมกิเลศทางเพศของตัวเองไม่ได้ เอาแต่เที่ยวกำหนัดไปทั่ว
เขานอกใจตั้งแต่ตอนแม่ของลู่หมิงเฉียวตั้งท้อง ต่อมายังทำร้ายร่างกายแม่ของเขาอยู่หลายปี จนผู้หญิงคนหนึ่งถูกบีบคั้นจนแทบเสียสติ