ถ้าไม่ออกไป ไม่ได้สัมผัสโลกที่กว้างใหญ่กว่า เธอก็ยังคงเป็นคนธรรมดาที่ต้องไปเก็บขยะในสถานีขยะทุกวัน
ต่อให้ใช้ชีวิตจนสิ้นอายุขัย เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเพียงท้องฟ้าสีเทาหม่น
น้ำเสียงสงบนิ่งของหญิงสาวกลับยิ่งขับให้เขาดูปากร้าย
ริมฝีปากบางของโนแลนเม้มแน่น
“ทำไมถึงไป”
อารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเขาล้วนเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าซังหลิงแอบหนีไป โนแลนจึงเลือกถามออกมาตรง ๆ
การเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็วทำให้ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ พลางคิดว่าจะตอบอย่างไรดี
โนแลนกล่าวว่า “นอกจากคิดถึงพ่อแม่แล้ว เธอควรคิดข้ออ้างที่ฟังขึ้นกว่านี้อีกสักข้อ”
ซังหลิง “……”
คิดไม่ออก
ขอตัวก่อนนะ
โนแลนแทบจะหัวเราะเพราะโมโห คนคนนี้จะว่าขี้ขลาดก็ขี้ขลาดจริง ทั้งรักเงินทั้งกลัวตาย แต่บางครั้งความเย็นชาที่เผยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ กลับทำให้แม้แต่เขายังรู้สึกด้อยกว่า
การโกหกมันยากนักหรือไง?
เธอเคยเป็นเด็กดีอะไรแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ซังหลิงเลียริมฝีปาก แล้วลิ้นก็แตะโดนแผลตรงมุมปาก ความเจ็บแปลบทำให้เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะแอบด่าโนแลนในใจ แล้วตัดสินใจพูดความจริง “ฉันกลัวว่าคุณกลับมาเห็นฉันแล้วจะอยากฆ่าฉัน”
โนแลนคิดถึงเหตุผลทุกอย่างแล้ว ยกเว้นข้อนี้ที่เขานึกไม่ถึง—
เขาแทบสำลักลมหายใจ
“หึ… ฮึ ๆ ๆ……”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบของชายหนุ่มแทบไม่ต่างจากเสียงของปีศาจ ซังหลิงรู้สึกราวกับมีดที่มองไม่เห็นจ่ออยู่ตรงลำคอแล้ว
เธออดถอยหลังไม่ได้
เสียงทุ้มเย็นน่ากลัวของชายหนุ่มพลันดังขึ้นเหนือศีรษะ “ถ้าเธอกล้าหนีอีกก็ลองดูสิ?!”
ซังหลิงชะงักฝีเท้า
เธอหมดคำจะพูดจริง ๆ “แล้วคุณตกลงอยากทำยังไงกันแน่—อื้อ?”
ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มก็ปิดกั้นการมองเห็นของเธอ
ทันใดนั้น สิ่งที่ว่องไวก็แทรกผ่านร่องริมฝีปากเข้ามา ปลายลิ้นของเธอถูกดูดดุนไว้
ซังหลิง “!”
ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? พวกเขาไม่ได้กำลังเจรจากันอยู่หรือ?
ทำไมจู่ ๆ ถึงจูบเธอขึ้นมาได้!
เธอยกมือขึ้นจะผลัก แต่ชายหนุ่มราวกับมีดวงตาอยู่บนมือ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้
ซังหลิงถูกจูบจนหายใจไม่ทัน ใบหน้าเล็กแดงก่ำ