«จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยเธอทบทวนเอง»
ซังหลิงเพิ่งรู้ตัวว่าชายหนุ่มคิดจะทำอะไร ดวงตาจิ้งจอกเบิกกว้างขึ้นทันที ทำท่าจะลุกหนี—
แต่โนแลนคาดเดาการกระทำของเธอไว้ก่อนแล้ว เขาคว้าตัวเธอไว้ ยกขึ้นแล้วพลิกกดลงบนโต๊ะยาว
ขายาวก้าวไปข้างหน้าเพียงเบา ๆ ก็พอดีแทรกอยู่ระหว่างขาของซังหลิง
ซังหลิงยังแต่งตัวเป็นผู้ชาย เสื้อยืดการ์ตูนสีขาวสะอาดตากับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า เมื่อขยับตัวชายกางเกงก็ร่นขึ้น เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่ห้อยลงอย่างทำอะไรไม่ถูก ต่อให้พยายามเหยียดปลายเท้าจนสุดก็ยังแตะพื้นไม่ถึง
«ฉันไม่อยากทบทวน... ฉันนึกออกแล้ว โนแลน! เอ็น! รีบปล่อยฉันนะ!» ซังหลิงพยายามดิ้นหนี แก้มร้อนผ่าวขึ้นมา
แต่ในสายตาโนแลน การดิ้นรนของเธอไม่ต่างอะไรกับลูกแมวที่เพิ่งมีกรงเล็บแหลมคม
เขาก้มตามองอย่างใจเย็น ชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดการดิ้นรนของเธอไว้โดยไม่ปรานี
«ฉันว่าคุณคงยังเข้าใจข้อเท็จจริงไม่ชัด ที่ฉันบอกให้คุณรับผิดชอบฉัน ไม่ใช่การขอความเห็นจากคุณ แต่เป็นการ—แจ้งให้ทราบ»
โนแลนจับคางแหลมของหญิงสาวไว้ ผิวเนียนนุ่มของเธอเพียงถูกแตะก็ปรากฏรอยแดงขึ้นมา ช่างเอาแต่ใจจนดูไม่เหมือนคนที่เติบโตมาบนดาวขยะเลยสักนิด
รอยยิ้มของเขาแฝงอันตราย จนซังหลิงลืมดิ้นไปชั่วขณะ
โนแลนโน้มตัวลง แขนยาวทั้งสองข้างยันอยู่ข้างตัวหญิงสาว มองเธอที่ «สั่นเทา» อยู่ในอ้อมแขนแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจ
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเธอจะน่าสนใจขนาดนี้ ตอนที่เธอมาหาถึงบ้านครั้งแรก โนแลนคงเลือกวิธีแลกเปลี่ยนแบบอื่น