เสียงด้านนอกประตูเงียบลงแล้ว
ซังหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่หัวใจยังคงเต้นเร็วอยู่เล็กน้อย
เธอมองโม่จั๋วฮวา ไม่คิดว่าเขาจะตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ กำลังจ้องเธอเขม็ง ดวงตาดอกท้อเป็นประกายจนน่าตกใจ
บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ…
“ในเมื่อคุณตื่นแล้ว งั้นก็—เฮ้ย!”
ซังหลิงยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังนอนเรียบร้อยอยู่ข้างกายเธอก็พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์ร้าย ก่อนจะกดเธอลงใต้ร่าง
จากนั้นความรู้สึกคันยุบยิบก็แผ่ซ่านตรงลำคอ
โม่จั๋วฮวาเอาหน้าซุกซอกคอเธอ ทำท่าออดอ้อนพลางถูไถอยู่หลายครั้ง
ปลายนิ้วของซังหลิงงองุ้มเล็กน้อย ใบหน้ายังคงแต้มสีแดงระเรื่อยามเช้า
เธอจนใจอยู่ครู่หนึ่ง “อย่าทำอะไรตามใจสิ”
เธอเบือนหน้าหนี ขณะรู้สึกถึงแรงแข็งขืนที่แนบอยู่ตรงจุดหนึ่ง จึงยื่นมือไปผลักเขาเบา ๆ
โม่จั๋วฮวาครางฮึมฮัม “เช้าตรู่ขนาดนี้ ใครกันที่มารบกวนการนอนของผม? ผมยังไม่อยากลุกเร็วขนาดนั้นสักหน่อย”
ซังหลิงผลักเขาออก โชคดีที่โม่จั๋วฮวาไม่ขัดขืน ปล่อยให้แรงผลักของเธอทำให้เขากลิ้งตุ้บไปอีกด้าน นอนกางแขนขาเป็นรูปดาว
ท่าทางราวกับจะปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้
ซังหลิงอดคิดไม่ได้ว่า ที่ไม่อยากลุกนี่หมายถึงอยากทำอะไรสักอย่างหรือเปล่า?
เธอถลึงตามองโม่จั๋วฮวาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ ก่อนจะเปิดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง
“ถ้าไม่อยากลุกก็นอนต่ออีกหน่อย ฉันจะลงไปดูข้างล่าง”
โม่จั๋วฮวาทำปากยื่น “แต่ถ้าไม่มีคุณอยู่ในผ้าห่ม สำหรับผมแล้วมันก็ไม่มีความหมายอะไรอีก”
ซังหลิงชะงักฝีเท้า ก่อนจะเร่งเดินเร็วกว่าเดิม