สำหรับสุนัขที่เชื่องขนาดนี้ ซังหลิงไม่ถือสาที่จะตามใจเขาสักครั้งเป็นบางคราว
เธอกวักนิ้วเรียก
เซี่ยสุยย่อมขยับเข้ามาหาเธอโดยอัตโนมัติ
ต่างจากครั้งก่อนที่เซี่ยสุยเสียสติไปเพราะความหึงหวงจนบังคับเธอ ครั้งนี้ซังหลิงเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน
แค่คิดถึงเรื่องนี้ เซี่ยสุยก็มีความสุขจนแทบตายแล้ว
ริมฝีปากของหลิงหลิงนุ่มมากจริง ๆ กลิ่นหวานหอมของลูกพีชนั้น เป็นรสชาติที่น้ำผลไม้ทุกชนิดที่เขาเคยดื่มเทียบไม่ติด
นิ้วของเขาค่อย ๆ สอดประสานเข้ากับนิ้วของหญิงสาว กุมมือเธอไว้
หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาจากลำคอ
หลิงหลิงจูบเก่งจัง...
เป็นเวลานานทีเดียวกว่าเซี่ยสุยจะได้สติกลับคืนมา
เขาราวกับแมวที่กำลังคลั่งไคล้กัญชาแมว ทั้งร่างมึนเมาราวกับดื่มเหล้าเข้าไป ดวงตาดำจับจ้องซังหลิงไม่กะพริบ ทั้งดื้อรั้นและยึดติด
ซังหลิงพบว่า ขอเพียงเธอยอมทำสีหน้าดี ๆ ให้เซี่ยสุย เขาก็จะเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเธอที่สุด
ไม่ต้องฝึกให้เชื่อง เพราะเซี่ยสุยจะสวมปลอกคอให้ตัวเอง แล้วยื่นโซ่ตรวนมาให้เธอถือ
แมลงในมือซังหลิงยังไม่ได้วางลง เธอใช้หนวดของแมลงจำลองรูปแตนกวาดผ่านใบหน้าเซี่ยสุยเบา ๆ
“ตื่นได้แล้ว”
ใบหน้าคันยุบยิบ เซี่ยสุยจับมือเธอไว้
แล้วดึงไปจูบตรงริมฝีปากอย่างเป็นธรรมชาติ
“อืม งั้นคุณนอนต่อก่อนเถอะ”
เขาเอื้อมแขนยาวไปหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งจากเบาะหลัง แล้ววางลงบนตักซังหลิง
ก่อนบอกเธออย่างจริงจังว่า “ไม่มีใครเคยใช้ ผมตั้งใจซื้อให้คุณโดยเฉพาะ”
ผ้าห่มเป็นสีชมพูที่ซังหลิงชอบ ด้านบนมีลวดลายแมลงการ์ตูนอยู่มากมาย
ซังหลิงค่อนข้างชอบ จึงลูบมันเบา ๆ