“ซังหรูโจว! อย่าคิดว่าเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของหลิงหลิงแล้วฉันจะไม่กล้าซัดคุณนะ”
ฮั่วฉี่เฉินมองสีหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัดของซังหรูโจว “เซี่ยสุยมันเป็นตัวอะไร ก็แค่หมาบ้าตัวหนึ่ง ใครจะรู้ว่ามันจะรังแกหลิงหลิงหรือเปล่า!”
เซี่ยสุยแลบลิ้นเลียมุมปาก ลิ้มรสคาวเลือดจาง ๆ
เขาแค่นหัวเราะ
“อาเฉิน นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับหลิงหลิง คุณไม่ต้องมาวุ่นวายหรอก”
เขากับหลิงหลิงเข้ากันได้ดีจะตาย
ฮั่วฉี่เฉินโกรธจนไม่รู้จะระบายกับใคร
ซังหรูโจวดูเหมือนสงบนิ่ง แต่อันที่จริงในใจก็ตกตะลึงไม่น้อย
เขารู้อยู่ตั้งนานแล้วว่าฮั่วฉี่เฉินคิดไม่ซื่อกับน้องสาว แต่เซี่ยสุยล่ะ—เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!
แต่ต่อหน้าฮั่วฉี่เฉิน เขาไม่มีทางเข้าข้างหรือเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้
“พวกคุณใจเย็นกันหน่อย ถ้าจะตีก็เปลี่ยนที่ไปตี อย่ามาคลุ้มคลั่งกันตรงนี้” ซังหรูโจวกล่าว “ฉันไม่อยากให้พรุ่งนี้ทั้งหมู่บ้านจัดสรรเอาแต่ซุบซิบกันว่า มีหมาบ้าสองตัวตีกันจนเลือดตกยางออกเพราะคุณหนูตระกูลซัง”
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของซังหลิง ฮั่วฉี่เฉินจึงอดกลั้นความโกรธเอาไว้ในที่สุด
เมื่อเห็นเขาสงบลงแล้ว ซังหรูโจวจึงพูดช้า ๆ “อาเฉิน คุณควรตาสว่างได้แล้ว ตอนนี้หลิงหลิงอายุ 21 ไม่ใช่เด็กวัยสิบกว่าขวบอีกต่อไป เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่อให้จะคบใครก็เป็นสิทธิ์ของเธอ”
เซี่ยสุยยกมุมปากขึ้น “ผมเห็นด้วยกับที่พี่เขยพูด”
“อย่ามาเรียกมั่วซั่ว!”
“ไอ้เวร ปิดปากไปเลย!”