ซังหลิงส่งเสียงอู้อี้สองสามครั้ง ริมฝีปากถูกบีบจนยื่นเป็นปากปลาทอง ดวงตาฉ่ำน้ำคู่หนึ่งจ้องเขม็งอย่างขุ่นเคือง แทบจะพ่นไฟออกมาอยู่แล้ว
โนแลนมองสีหน้ามีชีวิตชีวาของเธอ ก่อนจะหัวเราะในลำคออีกสองครั้ง
ช่างน่าสนใจจริง ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงยอมปล่อยซังหลิง
พอเป็นอิสระ ซังหลิงก็ยื่นมือไปคว้าหน้ากากบนใบหน้าเขา แต่เพิ่งยื่นมือออกไป โนแลนก็ขวางไว้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แก้มของซังหลิงยังคงมีสีแดงระเรื่อจากการเพิ่งตื่นนอน ร่างกายร้อนผ่าวราวกับกำลังแผ่ไอร้อนออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหหรือเปล่า
“อย่างนั้นเหรอ? น่าเกลียดแค่ไหนก็ถอดหน้ากากให้ฉันดูสิ”
โนแลนจับข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ราวกับแฝงความหมายบางอย่าง “ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวก็ได้เห็นเอง”
เขาปล่อยซังหลิงแล้วลุกขึ้น
ตอนที่หันหลังให้ซังหลิง เธอถึงได้เห็นว่าบาดแผลบนแผ่นหลังของเขาไม่ได้เบากว่าด้านหน้าเลยสักนิด
สมน้ำหน้า!
ซังหลิงด่าเขาในใจอีกครั้ง
โนแลนเอ่ยว่า “จริงสิ เมื่อคืนมีผู้ชายคนหนึ่งมาหาคุณ”
ซังหลิงชะงักไป
“เหมือนจะเรียกว่า ‘คนน่ารำคาญ’ อะไรสักอย่าง น่ารำคาญจริง ๆ นั่นแหละ ฉันก็เลยไล่เขาไปแล้ว”
โนแลนหันกลับมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม?”
สมองของซังหลิงหยุดทำงานไปชั่ววินาที
เซเวียร์ตัวจริงปะทะกับเซเวียร์ตัวปลอมแล้วเหรอ?
“!!!”
เธอลืมความหวาดกลัวที่มีต่อโนแลนไปจนหมด โนแลนมีความสามารถทำให้เธอหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้เสมอ ซังหลิงคว้าหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าเขา