เฮ่อจวินอุ้มซังหลิงลงมาชั้นล่าง พอเห็นข้าวของพังระเนระนาดเต็มพื้น แถมยังมีเจ้าสิ่งใหญ่ยักษ์ที่จอดขวางกลางห้องโถงอย่างอุกอาจ เธอก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ
「คุณอาเล็ก นี่...คุณทำเหรอคะ?」
「อืม เป็นห่วงเธอมากไปหน่อย เลยร้อนใจไปบ้าง」เฮ่อจวินยังคงวางท่าภูมิฐาน 「ฉันจะชดใช้ตามราคาจริง」
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องชดใช้แล้วนะ
「เบบี๋」
เสียงของเฮ่อซูเหยียนดังขึ้น เจียงคั่วเข็นรถเข็นพาเขาเข้ามา
เขามองซังหลิงด้วยแววตาสำนึกผิด ก่อนกางแขนออก 「เป็นฉันที่ปกป้องเธอไว้ไม่ได้ เรากลับไปก่อนนะ แล้วฉันจะอธิบายให้เธอฟังดี ๆ ได้ไหม?」
ซังหลิงมองเขาด้วยสายตารังเกียจ แล้วหลบไปซ่อนหลังเฮ่อจวิน
หัวใจของเฮ่อซูเหยียนราวกับถูกมือไร้รูปร่างฉีกกระชาก เขาวิงวอนแทบขาดใจ 「หลิงหลิง ขอร้องล่ะ อย่าทำกับฉันแบบนี้」
อย่างน้อยก็อย่าใจร้ายกันขนาดนี้
น่าเสียดาย ความคาดหวังของเขาไม่ได้รับการตอบสนอง
ในตอนนั้นเอง—
เด็กหนุ่มผมแดงพุ่งปราดมาถึงตรงหน้าซังหลิงราวกับสายฟ้า
「หลิงหลิง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?! บ้าจริง! เว่ยหลานไอ้สารเลวนั่น มันทำอะไรเธอหรือเปล่า!」
เจียงคั่วกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แทบอยากตรวจดูด้วยตัวเอง
เฮ่อจวินยกมุมปากอย่างสนอกสนใจ แววตาลุ่มลึก
จิ๊...ชักจะน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ...
เฮ่อซูเหยียนรู้สึกราวกับถูกกระแทกอย่างหนักหน่วง
ทำไมในช่วงเวลาที่เขาไม่รู้ตัว ทั้งคุณอาเล็ก ทั้งเพื่อนสนิทของเขา ถึงได้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปหมด...
「เจียงคั่ว นาย—」