แขนของเขาถูกแตะเบา ๆ อย่างกะทันหัน
น้ำเสียงอ่อนโยนของซังหลิงปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
“ไปกันเถอะ ถ้าไม่ออกเดินทางตอนนี้ เดี๋ยวจะไปชมนิทรรศการภาพวาดสาย”
ชื่อซังอวี๋เฟยหว่านเดาได้ไม่ยาก ส่วนเฟิงไป๋ฮั่นก็เป็นคนดังในแวดวง ข่าวลือเรื่องความรักของเขาจึงถูกคนพูดคุยกันลับ ๆ มานานแล้ว
ซังหลิงซึ่งตกเป็นข่าวกับเขา ย่อมเป็นที่จับตามองของผู้คนได้อย่างง่ายดาย
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะถูกเตือนหรือด้วยเหตุผลอื่น ทุกครั้งที่มีซังหลิงอยู่ด้วย ทุกคนก็รู้กาลเทศะและหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้
ช่วงนี้มีจิตรกรจากประเทศเกาะคนหนึ่งมาจัดนิทรรศการในประเทศ พอดีกับที่นิทรรศการหมุนเวียนมาถึงเมืองที่ซังหลิงอยู่ โจวจ้านจึงซื้อตั๋วสองใบ ชวนเธอไปชมด้วยกัน
ตลอดทั้งวัน บรรยากาศเป็นไปอย่างราบรื่นและกลมกลืน
ทว่าเมื่อโจวจ้านมองรอยยิ้มบาง ๆ อันอ่อนโยนตรงมุมปากของซังหลิง เขากลับรู้สึกราวกับมีดาบแห่งเดโมคลีสแขวนอยู่เหนือศีรษะ ไม่รู้ว่ามันจะร่วงลงมาเมื่อไร และฟาดทำลายความพยายามทั้งหมดที่เขาทุ่มเทมาก่อนหน้านี้จนแหลกเป็นชิ้น ๆ
ยามค่ำคืนมาเยือน
รถจอดอยู่ใต้ตึกในหมู่บ้านจัดสรร
โจวจ้านมองซังหลิงลงจากรถอย่างเงียบงัน ฝ่ามือของเขาจิกจนแทบมีเลือดซึม ความมืดของราตรีหมักหมมอยู่ในดวงตา อารมณ์อันคลุมเครือปั่นป่วนราวกับทะเลลึกที่คลื่นซัดโหม
ซังหลิงพลันโน้มตัวลงมา ใบหน้างดงามสดใสสะอาดตาปรากฏตรงหน้าโจวจ้าน
เธอคลี่ยิ้มบาง “โจวจ้าน จะขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วไหม?”
โจวจ้านชะงัก “ได้เหรอ?”
เขานึกว่าวันนี้ทุกอย่างคงต้องจบลงแล้ว
เมื่อรู้ตัวอีกที เขาก็ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่คุ้นเคย ซังหลิงรินน้ำอุ่นให้เขาจริง ๆ
ไออุ่นจากน้ำซึมผ่านผนังแก้วมาถึงฝ่ามือ โจวจ้านไม่อาจสะกดกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป เขากอดซังหลิงไว้แน่นจนแก้วน้ำถูกปัดตกด้วยท่าทางรีบร้อน