สองคนนี้เป็นอะไรกัน?
โม่จั๋วฮวายิ้มแต่ปาก แววตาไม่ยิ้มตาม “คุณมาทันเวลาพอดีเลยนะ”
เฟิงไป๋ฮั่นเหลือบมองทั้งสองคนที่ ‘เข้ากันได้ดี’ แล้วรีบปรับสีหน้า ก่อนเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติว่า “บังเอิญจัง พวกคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ”
“หึ ๆ” โม่จั๋วฮวาไม่อยากสนใจเขา มิตรภาพที่สั่งสมมาหลายปีขาดสะบั้นลงแล้ว
เขาฝันอยากส่งเฟิงไป๋ฮั่นไปขายตัวในสถานบันเทิงใจจะขาด
ซังหลิงเอ่ยว่า “ที่บ้านไม่มีรองเท้าแตะแล้ว เข้ามาเลยค่ะ”
เฟิงไป๋ฮั่นเหลือบมอง รองเท้าที่เคยเป็นของเขาตอนนี้อยู่บนเท้าของโจวจ้าน
ช่างเถอะ
เมื่อเทียบกับการชิงไหวชิงพริบผ่านสายตาของทั้งคู่แล้ว
โจวจ้านกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“ผมไปหยิบชามกับตะเกียบมาให้อีกชุดนะ”
เฟิงไป๋ฮั่นมองเขาด้วยแววตาลึกล้ำ “พี่ชาย ขอบใจนะ”
โจวจ้านสบตาเขาแล้วพยักหน้า “ควรอยู่แล้ว”
ระบบจุ๊ปาก พลางลูบคาง “โห...สนามรบรักนี่นะ”
“สนุกสุด ๆ ไปเลย!”
มื้ออาหารมื้อนั้นผ่านไปอย่างราบรื่นจนชวนให้รู้สึกประหลาด
เฟิงไป๋ฮั่นบอกซังหลิงว่าไม่ต้องกังวลเรื่องในอินเทอร์เน็ต เรื่องนี้ไม่บานปลายหรอก กระแสติดอันดับค้นหาถูกควบคุมไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทางเขาจะออกมาชี้แจงเอง
โม่จั๋วฮวาอดไม่ได้ที่จะประชด “เพราะงั้นคนดังถึงได้ยุ่งยาก ทุกการกระทำล้วนถูกจับตามอง”
แถมยังทำให้หลิงหลิงโดนด่าอีก!
คราวนี้เฟิงไป๋ฮั่นหาได้โต้กลับไม่
โจวจ้านก้มลงเปลี่ยนรองเท้า ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ไปกันเถอะ ให้หลิงหลิงพักผ่อน อย่ามัวอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่เลย”
ทั้งสองคนหันมามองเขาพร้อมกัน