มณฑลเฮย เมืองชิงเหอ กองผลิตอวี๋เฉียน
รถแทรกเตอร์คันหนึ่งวิ่งกระตุกกระตักไปตามทางดิน บรรทุกผู้คนมาเต็มกระบะ
ล้อรถบดดินเหลืองจนฟุ้งกระจาย
ซังหลิงกดผ้าพันคอที่คลุมศีรษะกับใบหน้าไว้ ก่อนกระชับเสื้อทหารตัวใหญ่ให้แน่นขึ้น ป้องกันลมหนาวที่พัดมาจากทุกทิศทาง
เหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวที่ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้าต่างหนาวจนหน้าซีดเซียว พากันสูดน้ำมูกฟืดฟาด
สายตาของพวกเขามักเหลือบมองซังหลิงที่ขดตัวอยู่ตรงมุมสุด นิ่งไม่ไหวติงราวกับเห็ดอยู่เป็นระยะ
เธอใส่เสื้อผ้าหนาเสียจริง! มองแล้วก็รู้ว่าอบอุ่น
แต่ในยุคนี้ที่กินไม่อิ่มสวมไม่อุ่น เสื้อทหารตัวใหญ่ถือเป็นของหายาก
เสื้อผ้าที่เธอสวมดูใหม่เอี่ยม มือยังสวมถุงมือไหมพรมสีแดง ทั้งตัวมีเพียงดวงตากลมใสที่เผยออกมา ไม่เห็นผิวหนังแม้แต่น้อย
ดูท่าไม่ใช่คนขัดสน แล้วทำไมถึงมาอยู่ชนบทกันดารแบบนี้
หวังหลิงหลิงกับเฝิงเยว่จิ้นนั่งรถไฟขบวนเดียวกับซังหลิงมาที่มณฑลเฮย
ตอนนี้ยังบังเอิญถูกจัดให้มาอยู่กองผลิตเดียวกันอีก
บนรถไฟ พวกเขาเห็นซังหลิงหยิบขนมอบสารพัดชนิดกับอาหารกระป๋องออกมากิน ฝีมือการใช้เงินของเธอทำเอาคนมองตาร้อนและน้ำลายสอ
หวังหลิงหลิงคิดว่าตัวเองกับซังหลิงเดินทางมาด้วยกัน แถมเป็นผู้หญิงเหมือนกัน อย่างไรก็น่าจะพอผูกมิตรได้บ้าง
เธอขยับเข้าไปใกล้ซังหลิง แล้วกำลังจะเอ่ยว่า “ซัง...”
“อย่าเบียดฉันเลย บนรถก็แน่นอยู่แล้ว ถ้าเธอเบียดจนฉันตกลงไปจะทำยังไง”
ซังหลิงไม่เปิดโอกาสให้หวังหลิงหลิงพูดจบ ชิงตัดบทด้วยเสียงอู้อี้เสียก่อน