“งั้นฉันฟังไม่ได้เหรอ?”
ซังหลิงจ้องมองเซียวจิ้นหานด้วยดวงตากลมโตสีดำสนิท
นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่ออวี้ฝานได้ยินเสียงของหญิงสาวคนนี้ เมื่อเทียบกับนิสัยประหลาดของเธอแล้ว เสียงกลับนุ่มนวลว่าง่ายเป็นพิเศษ
ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะเหลือเกิน
เฮ่ออวี้ฝานเห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้อยู่ในสายตา คิ้วของเขาเลิกสูงขึ้นกว่าเดิม พลางมองหญิงสาวที่สวมหน้ากากอนามัยกับแว่นตาอย่างสนอกสนใจ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้มองเธอให้ชัด ตอนนี้ถึงเพิ่งสังเกตว่าเธอมีดวงตาที่โดดเด่นมาก คล้ายดวงตาเรียวยาวของทั้งสาวน้อยตากลมและจิ้งจอก หน้ากากสีดำยิ่งขับให้ผิวขาวราวกับน้ำนมที่ล้นทะลัก
เฮ่ออวี้ฝานอดสงสัยไม่ได้ว่าใบหน้าใต้หน้ากากของเธอจะงดงามสมกับความตะลึงงันที่เธอทำให้คนรู้สึกได้ในชั่วขณะนี้หรือเปล่า
เซียวจิ้นหานเอ่ยอย่างจนใจ “เธอฟังได้อยู่แล้ว เอาเถอะ ถ้าไม่อยากเข้าไปก็ไม่ต้องเข้าไป”
เขาไม่ได้บอกให้ซังหลิงลุกขึ้น เพียงยืนอยู่ข้างเธอราวกับบอดี้การ์ด
เฮ่ออวี้ฝานหัวเราะเบา ๆ กับภาพในจินตนาการนั้น
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน “คุณเซียว ตกลงจะคุยกันต่อไหมครับ?”
เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เซียวจิ้นหานก็ไม่ได้มีความอดทนมากนัก
“คุณตกลงจะย้ายมาหัวเซิ่งหรือเปล่า?”
เฮ่ออวี้ฝานยกยิ้ม “ก็ต้องดูว่าหัวเซิ่งยื่นข้อเสนอที่ดีพอให้ผมหักหลังนายจ้างเก่าหรือเปล่า”
ซังหลิงไม่คิดเลยว่าเหตุผลที่เฮ่ออวี้ฝานมาวันนี้จะเป็นเรื่องย้ายค่าย เธอดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะดึงชายเสื้อเซียวจิ้นหานเบา ๆ
เซียวจิ้นหานคิดว่าเธอรอจนเบื่อแล้ว จึงรีบพูดว่า “วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน วันหลังผมจะให้คนร่างสัญญามาให้คุณดูก่อน”