บทที่ 892 ตามตื๊อจนเสียหน้า แต่ได้นอนกับเทพบุตร 4
“มึนนิดหน่อย ไม่ได้มึนมาก”
ซังหลิงเท้าคาง ดวงตาที่ชุ่มฉ่ำยิ่งขึ้นหลังฤทธิ์สุราเข้าครอบงำจ้องมองเซียวจิ้นหานไม่วางตา
เซียวจิ้นหานเลิกคิ้ว “ทำไมเอาแต่มองพี่ล่ะ?”
ซังหลิงส่ายหน้า แล้วละสายตากลับมา
เสียงขึ้นจมูกที่เจือความเมามายฟังดูออดอ้อน “ง่วงจัง ฉันอยากกลับบ้าน”
“ได้ ๆ” เซียวจิ้นหานเรียกพนักงานมาเก็บเงิน ก่อนโอบซังหลิงเข้ามาในอ้อมแขน “พี่จะพากลับบ้านเอง”
ซังหลิงย่นจมูก
“ไม่กลับบ้านเก่า”
เซียวจิ้นหานบีบปลายจมูกเธอเบา ๆ “กลับไปที่บ้านพี่ดีไหม เด็กดี?”
ซังหลิงปัดมือเขาออก แล้วถูใบหน้ากับเสื้อเชิ้ตของเขา พึมพำอะไรบางอย่าง
ซังหลิงหลับไปตั้งแต่อยู่บนรถ
ตอนตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ ด้านหลังมีบางอย่างกดอยู่
ไอร้อนจากน้ำทำให้หัวสมองยิ่งพร่าเลือนกว่าเดิม
เธอลืมตากลมพร่าด้วยไอน้ำอยู่นานกว่าจะได้สติ
เซียวจิ้นหานรู้ทันทีที่เธอตื่น อ่างอาบน้ำกว้างมาก ต่อให้มีพวกเขาเพิ่มอีกสองคนก็ยังเหลือที่เหลือเฟือ เขาชันเข่าขึ้นแล้วโอบซังหลิงไว้ในอ้อมแขน ก่อนเอื้อมไปหยิบแชมพู “เด็กดี ก้มหน้าลงหน่อย พี่จะสระผมให้”
ซังหลิงหาวหนึ่งที เขาบอกให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น
ผิวน้ำไหวกระเพื่อม ร่างของเธอลอยขึ้นลงอยู่ในน้ำ
ถ้าเซียวจิ้นหานไม่รัดตัวเธอไว้ ด้วยน้ำหนักของเธอคงลอยขึ้นไปแล้ว
ผิวของหญิงสาวขาวเนียนราวกับหยกมันแพะ ท่ามกลางสายน้ำใสสะอาดดูราวกับหยกขาวที่กำลังละลาย ตัดกับผิวสีน้ำผึ้งของชายหนุ่มอย่างชัดเจน