ซังหลิงไม่ได้ตอบกลับ ทั้งยังบล็อกหมายเลขนั้น
จากนั้นก็เริ่มตั้งใจเตรียมสอบ
คนทั้งอินเทอร์เน็ตต่างจับตาดูสตรีมเมอร์ที่เคยโด่งดังขึ้นมาอย่างรวดเร็วที่สุดบนไลฟ์มะเขือเทศ ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะทำคะแนนได้อย่างไร
คนที่ไม่รู้จักเธอต่างคิดว่าเธอแค่สร้างภาพ
ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร พวกเขาเริ่มแวะเวียนเข้ามาอยู่ในห้องไลฟ์ของซังหลิงวันแล้ววันเล่า
เด็กสาวก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างหนักมาหลายเดือน บรรยากาศในห้องไลฟ์สงบงดงามราวกับวันเวลาอันแสนสุข ทำให้คนที่เต็มไปด้วยโทสะและรอหาทางระบาย ราวกับหลงเข้ามาในโลกอีกใบ
ทำไมถึงเป็น...เรื่องจริงล่ะ?
เด็กสาวเคยถูกดันขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของแพลตฟอร์ม หากเธออยาก เธอก็หาเงินได้มากกว่านี้อีกตั้งเท่าไร ทำไมถึงต้องลำบากอ่านหนังสือ เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย?
เมื่อมีคนถามมากเข้า วันหนึ่งซังหลิงก็เห็นคำถามพวกนั้นระหว่างพักอ่านหนังสือ
เธอเท้าคางด้วยสองมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาและคิ้วดูสะอาดบริสุทธิ์ หวานละมุน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “จะต้องมีเหตุผลมากมายอะไรขนาดนั้นล่ะคะ ฉันอยากเข้าเรียน ก็เลยอ่านหนังสือค่ะ”
พวกแอนตี้ต่างชะงักงัน
ผ่านไปเนิ่นนาน—
【สร้างภาพชัด ๆ!】
【รอดูเธอร้องไห้กลับมาขอของขวัญปีหน้าได้เลย】
“คิก...” ซังหลิงยื่นนิ้วเข้าไปใกล้หน้าจอ ก่อนจิ้มเบา ๆ “เสี่ยวอู๋อวี๋เหรอ? ฉันจำชื่อคุณได้...ทำไมถึงมาห้องไลฟ์ฉันทุกวันเลยล่ะ ชอบด่าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เธอเอียงศีรษะ ราวกับมีดาวตกหล่นลงมาในดวงตา รอยยิ้มเป็นประกายเจิดจ้า
อีกฟากของหน้าจอ เด็กหนุ่มที่ฝืนใจพิมพ์ถ้อยคำไม่ตรงกับใจลงไป พลัน...หน้าแดงก่ำ!
ฤดูสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีถัดมา
ซังหลิงสอบเข้าวิทยาลัยดนตรีเมืองเอได้
ที่นั่นเป็นหนึ่งในสถาบันดนตรีชั้นนำของประเทศจีน มีผู้มีความสามารถสำเร็จการศึกษาจากที่นี่นับไม่ถ้วน
ปลายปีเดียวกัน ซังหลิงออกอัลบั้ม 《ตื่นจากฤดูหนาว》