สวี่อี้มีดวงตาแดงก่ำ แต่ก็ยังยืนขวางอยู่ตรงหน้าซังหลิงกับซีตงหลิง
ในตอนนั้นเอง เขาหันกลับมามองทั้งสองคน
ซีตงหลิงเข้าใจความหมายของเขาทันที
เธอหันไปคว้าซังหลิง แล้วออกวิ่งโดยไม่ลังเล
คนที่ล้อมปราบพวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
ซังหลิงก็ถูกซีตงหลิงผลักออกไปเต็มแรง
เธอพูดเสียงเข้มว่า “ไป! ไปหาลู่หมิงเฉียว”
ซังหลิงกำหมัดแน่น ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ก่อนออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัย
นี่อาจเป็นการเดินเข้ากับดักด้วยตัวเอง แต่—หากยอมแพ้ตอนนี้ ก็เท่ากับยอมให้จับโดยไม่ขัดขืน
ซีตงหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มปลื้มใจปรากฏบนใบหน้า
ดีที่ซังหลิงไม่ได้ดื้อดึงจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอ เธอปลดปล่อยพลังพิเศษที่เหลืออยู่ทั้งหมด ช่วยขัดขวางคนที่กำลังไล่ตามซังหลิง
ระบบกรีดร้องอยู่ข้างหูซังหลิง “ให้ตายสิ! มนุษย์นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ ที่แท้เรื่องทั้งหมดก็เป็นแผนการตั้งแต่ต้นจนจบ!”
เหลือเชื่อจริง ๆ
ถ้าเป็นใครก็คงตั้งตัวไม่ทันหรอก!
โชคดีที่สวี่อี้ฝึกซ้อมให้ซังหลิงอยู่เสมอ แถมยังสอนวิธีใช้พลังพิเศษให้เธอด้วย
ถึงซังหลิงจะไม่กลายร่างเป็นสัตว์ เธอก็ยังใช้พลังพิเศษได้บางส่วน อย่างเช่นความเร็ว รวมถึงความสามารถในการฉีกและกัด
คนกลุ่มนั้นได้แต่ยืนมองซังหลิงวิ่งพรวดเข้าไปในสถาบันวิจัย
จากนั้นเสียงหัวเราะแผ่วต่ำก็ดังมาจากปลายสายวิทยุสื่อสาร
“ช่างเถอะ ไม่ต้องตามแล้ว”
กระต่ายโง่ตัวหนึ่งเดินเข้ากับดักเองเสียแล้ว