เรื่องหนึ่งยังไม่ทันสงบ อีกเรื่องก็ผุดขึ้นมา
ฐานเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้ว
อันหนิงจงใจวิ่งมาหาซังหลิงเพื่อเมาท์ข่าวด้วยสีหน้าตื่นตะลึงสุดขีด “สวรรค์! คุณหนูซังรู้ไหม ว่ากันว่าห้องทดลองของฐานเฉียนเต่าไร้มนุษยธรรม ถึงขั้นคิดค้นยาที่เปลี่ยนสัตว์มนุษย์ให้กลายเป็นร่างสัตว์ได้อย่างสมบูรณ์ แล้วเอาพวกเขาไปขายให้มนุษย์ตามฐานต่าง ๆ ในราคาสูง เพื่อเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง! แมวตัวนั้นที่ตลาดน้ำขึ้นน้ำลงขายไปนานแล้ว ก็กลายร่างมาจากสัตว์มนุษย์นี่แหละ!”
หลังพูดจบ ซังหลิงก็เงียบไปนาน
เธอจ้องข้อมือตัวเอง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
อันหนิงเห็นท่าทางแปลกไป จึงโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ “คุณหนูซัง? คุณหนูซัง?”
ซังหลิงเงยหน้าพรวด “เธอหมายความว่า... ที่จริงแล้วไม่มีสัตว์ที่ยังไม่กลายพันธุ์อะไรนั่นเลย สัตว์เลี้ยงทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์มนุษย์แปลงร่างมาหรือ?”
อันหนิงพยักหน้า “ข่าวลือที่ฉันได้ยินมาเป็นแบบนั้น”
เธอหัวเราะคิกคัก ตอนนี้สนิทกับพวกสัตว์มนุษย์มากแล้ว พวกเขามีเรื่องอะไรก็มักจะมาเล่าให้ฟัง
จากนั้นอันหนิงก็เอามาบอกซังหลิงต่อ
ซังหลิงเม้มปาก “ถ้าอย่างนั้น งูสัตว์เลี้ยงของฉัน...”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ครู่หนึ่งก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ราวกับอยากสับใครสักคนให้เป็นหมื่นชิ้น
อันหนิงถูกไอสังหารรอบกายเธอทำเอาตกใจ จึงค่อย ๆ ขยับก้นถอยหลังไปเงียบ ๆ
“งูสัตว์เลี้ยงตัวนั้น มีโอกาสสูงว่าจะเป็นสัตว์มนุษย์เหมือนกัน...” เสียงของอันหนิงเบาลงเรื่อย ๆ
เพราะซังหลิงกำลังเดือดดาลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“อ๊าก!!!”
เธอกรีดร้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนกระโดดลงจากโซฟาแล้วคว้าหมอนอิงไว้ “งั้นสัตว์เลี้ยงของฉันก็ไม่ได้ถูกขโมย ไม่ได้หลงทาง แล้วก็ไม่ได้ไปตายอยู่ตรงมุมไหน แต่... เขากลายเป็นสัตว์มนุษย์แล้วหนีไป!”