เกวนนีอ้าปากค้าง สมองแทบจะระเบิดจนคิดไม่ออกว่าควรถามอะไรจากตรงไหน
ในตอนนั้นเอง เธอก็มองเห็นคนที่อยู่ด้านหลังซังหลิง
ชายหนุ่มที่เดินเข้ามามีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นไม่แพ้กัน ผมสั้นสีบลอนด์แพลทินัมเป็นลอนเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวมรกตลึกล้ำ เขาสวมสูทสีขาวที่ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งสมส่วน ราวกับเทพเจ้าจุติลงมา
ตัวเขานี่แหละที่ทำให้ผู้คนเข้าใจอย่างแท้จริงว่า ความโรแมนติกเป็นเช่นไร
โนแลน รุ่นพี่ในตำนาน ชายผู้มีพรสวรรค์ด้านศิลปะอย่างยิ่งยวดคนนั้น—
ทำไม... ดูเหมือนเขาก็สนิทกับซังซังเหมือนกันล่ะ
ระหว่างที่ซังหลิงถอยหลัง ชายหนุ่มก็ยิ้มบาง ๆ พลางยกมือขึ้นวางตรงแผ่นหลังเธอ โอบเธอเข้ามาแนบชิดในอ้อมแขนอย่างสนิทสนม
ซังหลิงหันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่า... กลิ่นอายบนตัวอีกฝ่ายกลับคุ้นเคยอย่างยิ่ง
“คุณ...”
คืนนี้หญิงสาวแต่งหน้าอ่อน ๆ ทั่วทั้งงานเลี้ยง ไม่มีใครสวยไปกว่าเธออีกแล้ว
ภายใต้สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มสองคน โนแลนยกมือซังหลิงขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วประทับจูบลงบนหลังมือ
ดวงตาสีเขียวมรกตช้อนขึ้นเล็กน้อย แฝงแววท้าทาย
เสียงกระซิบแผ่วเบาของเขาพร้อมลมหายใจที่รินรดข้างหูซังหลิง ต่ำเสียจนคนอื่นแทบไม่ได้ยิน ทั้งเปี่ยมเสน่ห์และคลุมเครือ
แต่คำพูดกลับเป็นว่า “ที่รัก บอกผมหน่อยสิ นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีชู้รักคนอื่นของคุณที่ไม่ได้มางานอีกไหม หืม?”
ซังหลิงสะดุ้งไปทั้งตัว ในที่สุดก็ได้สติ
“โนแลน เป็นคุณจริง ๆ ด้วย—”