มือที่ถูกปล่อยออกกะทันหันพลันว่างเปล่า
ซ่งถานอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย มองชายในเสื้อโค้ต
เฮ่อ...จวิน
เขากลั้นชื่อสองพยางค์นั้นไว้ที่ปลายลิ้น รอยยิ้มเจือความเย็นชา
เขากุมมือซังหลิงไว้อีกครั้ง บีบแน่นเสียจนคล้ายกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ ก่อนถามเสียงเบา “หลิงหลิง รู้จักกันเหรอ?”
ซังหลิงหลบสายตา ไม่กล้ามองเขา แล้วพยักหน้าเบา ๆ “อืม”
สายตาของเฮ่อจวินกวาดผ่านมือที่กุมมือหญิงสาวอย่างแนบเนียน ชวนขัดตาจริง ๆ อยากตัดมันทิ้งเสีย
เขาจุปากเบา ๆ “เด็กดี ไม่คิดจะแนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยเหรอ?”
เขาเดินมาหาซังหลิงอย่างไม่รีบร้อน
บรรยากาศกดดันอย่างยิ่ง
หัวใจซังหลิงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอจำต้องเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำ เสียงสั่นเครือ “คุณ...คุณอาเล็ก...”
“น่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอ—”
เฮ่อจวินเชยคางเธอขึ้น โน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงเปี่ยมความเอ็นดู “ถ้าไม่รู้ คงนึกว่าเด็กดีของเราถูกใครรังแกมาหนักหนา”
ซังหลิงถูกบีบคั้นจนน้ำตาคลอ
เธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ไม่เคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่เป็นการหนี—
น่าเสียดายที่เธอติดอยู่ระหว่างชายสองคน จะเดินหน้าหรือถอยหลังก็ไม่ได้
ซ่งถานอวี้ปัดมือเขาออก วางมือลงบนไหล่ซังหลิง แล้วดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
“คุณเฮ่อคงอยู่เซียงกั่งนานจนลืมกฎหมายแผ่นดินใหญ่ไปแล้วสินะ ที่นี่ถ้าคุกคามทางเพศ เดี๋ยวคุณตำรวจก็เชิญไปดื่มชาเอง”
ทั้งสองสบตากัน
เฮ่อจวินเลิกคิ้ว “ไม่เคยได้ยินว่าการสนิทสนมกับแฟนสาวของตัวเองเป็นความผิดกฎหมาย แต่ผมอยากเสนอให้พิจารณาความผิดฐานทำลายความสุขของผู้อื่นเข้าไปในกฎหมายให้เร็วที่สุดเหมือนกัน บทลงโทษก็ง่าย ๆ ในเมื่อเป็นชู้แล้ว ผู้หญิงก็ส่งไปย่านโคมแดง ส่วนผู้ชาย ตัดของสำคัญทิ้งแล้วส่งไปย่านโคมแดงเหมือนกัน”