พวกเขาตั้งใจขึ้นเขาไปหาอะไรกินจริง ๆ ไม่ใช่แค่ผักป่า หากจับไก่ป่าหรือกระต่ายป่าได้สักตัวก็คงดี...
แต่เฉินเว่ยตงส่งสายตาให้เซี่ยซือเหมียนอยู่ตลอด เซี่ยซือเหมียนเหลือบมองเขาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ
เฉินเว่ยตงยักไหล่ โบกมือ “ก็ได้ ๆ งั้นฉันไปเดินแถวนี้ดูว่ามีอะไรกินอย่างอื่นไหม”
เมื่อมีคนเอ่ยชวน คนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไป
ก่อนจากไป จางอวี้หัวกำชับซังหลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ระวังตัว
พอทุกคนไปแล้ว หัวใจของซังหลิงก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ “เซี่ยซือเหมียน... เมื่อกี้ขอบคุณนะ”
เซี่ยซือเหมียนก้มตาลง “ขุดเถอะ”
“หืม?”
เซี่ยซือเหมียนเหลือบมองเธออีกครั้ง ซังหลิงจึงเข้าใจ เธอมองตามคนอื่น ๆ ที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป ก่อนจะชี้ไปยังหน้าผา แล้วกระซิบขอความช่วยเหลือจากเซี่ยซือเหมียน “ผลอู่เว่ยจื่อ ฉันก็อยากได้เหมือนกัน”
เซี่ยซือเหมียนไม่พูดอะไร เพียงช่วยเด็ดให้เธออย่างคล่องแคล่ว
หวังหลิงหลิงเดินไปพลางหันกลับมามองไปพลาง ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกว่าซังหลิงมีเรื่องปิดบังเธออยู่!
แต่พอหันกลับไป ก็เห็นเซี่ยซือเหมียนดึงเถาวัลย์ขึ้นมาเส้นหนึ่ง บนนั้นมีผลไม้แห้งสีแดงห้อยอยู่
หรือว่าเธอจะคิดมากไปเองจริง ๆ?
ซังหลิงรับมา เปิดห่อผ้าที่พกติดตัว แล้วเริ่มเด็ดผลอู่เว่ยจื่อ
จนแน่ใจว่าคนอื่นเดินไปไกลแล้ว ซังหลิงถึงค่อยเขี่ยกิ่งไม้แห้งออก ก่อนจะพบอย่างดีใจว่าตรงนี้มีโสมอยู่ถึงสองต้น
“เซี่ยซือเหมียน มีตั้งสองต้น!”
เซี่ยซือเหมียนพิงลำต้นอย่างสบาย ๆ “รีบขุดเถอะ”
“ใครเห็นก็มีส่วนแบ่งนะ แบ่งให้คุณต้นหนึ่งไหม?”