ซังหลิงมือสั่นขณะช่วยลู่หมิงเฉียวล้างแผล ใบหน้าน้อยตึงเครียดตลอดเวลา ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย หน้าผากเกลี้ยงเกลามีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบาง ๆ เพราะประหม่าอย่างหนัก
วิธีดูแลคนเจ็บของเธอชวนให้พูดไม่ออกจริง ๆ แต่ลู่หมิงเฉียวกลับเงียบตลอด สายตาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของซังหลิง
“เรียบร้อยแล้ว”
ซังหลิงพันผ้าพันแผลเสร็จเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
มุมปากของลู่หมิงเฉียวอดกระตุกไม่ได้ เธอประหม่าขนาดนี้เชียวหรือ?
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วก็พบว่าซังหลิงกำลังมองเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เธอเท้าเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“ลู่หมิงเฉียว คุณยิ้มแล้วนะ คุณเองก็รู้สึกใช่ไหมว่าการมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ มันดีแค่ไหน? ถ้าไม่มีฉัน คุณคงจัดการแผลเองไม่ไหวหรอก จริง ๆ แล้วฉันมีประโยชน์มากเลยนะ”
แววขำขันแต้มอยู่ในดวงตาดำขลับของลู่หมิงเฉียว “อืม”
ซังหลิงยิ่งได้ใจ “เพราะงั้นต่อไปห้ามเอาแต่สั่งฉันอีก ถ้าคุณทำให้ฉันไม่พอใจ คราวหน้าคุณบาดเจ็บอีก ฉันจะไม่สนใจจริง ๆ ด้วย”
ลู่หมิงเฉียว “...ได้”
ใครกันแน่ที่สั่งใคร?
ช่างเถอะ
ตามใจเธอก็แล้วกัน
ซังหลิงมองใบหน้าที่ซีดขาวเพราะเสียเลือดของเขา แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณไปนอนพักสักหน่อยดีไหม... หน้าคุณดูน่ากลัวมากเลย”
เหมือนคนตายไม่มีผิด
แต่คำพูดนี้ไม่เป็นมงคล ซังหลิงกลัวว่าพูดแล้วจะกลายเป็นจริง
ลู่หมิงเฉียวเองก็เหนื่อยอยู่บ้าง “อืม” เขามองซังหลิง ก่อนจะพูดขึ้นกะทันหันว่า “วันนี้คุณว่าง่ายมาก”
มือข้างที่ไม่บาดเจ็บของเขายกขึ้น กล่องเค้กที่บรรจุหีบห่ออย่างมิดชิดพลันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ มีไอน้ำจากความเย็นเกาะอยู่เป็นชั้น