เธอเก็บกิ่งไม้ขึ้นมาท่อนหนึ่ง ขวางทางมดเอาไว้ แล้วมองพวกมันเดินอ้อมกิ่งไม้ไป เส้นผมสั้น ๆ ปอยหนึ่งตกลงมาปรกหน้าผากของเด็กสาว ถูกลมพัดจนแนบชิดมุมปาก ริมฝีปากอิ่มเอิบแดงระเรื่อ ราวกับเปื้อนน้ำเชอร์รีรสเปรี้ยวอมหวาน
โจวฉงฮวาพูดว่า “หลิงหลิง อย่าเล่นกับมดสิ เดี๋ยวระวังโดนกัดนะ”
ลูกสาวคนเล็กเอาแต่ใจ แถมยังดึงดูดแมลงเป็นพิเศษ มักถูกกัดจนขึ้นตุ่มไปทั้งตัว
“อ้อ รู้แล้วค่ะ”
ซังหลิงทิ้งกิ่งไม้ แล้วตบแขนตัวเองดังเพียะ ฆ่ายุงตัวหนึ่งตายคามือ
ขนตาของเสิ่นเจวี๋ยสั่นไหว เขาเงยหน้ามอง บนแขนเรียวขาวของเด็กสาวมีรอยฝ่ามือสีแดงสดประทับอยู่
กับตัวเองนี่ลงมือได้โหดจริง ๆ
“จิ๊” โจวซื่อหรานรู้สึกว่ารอยนั้นแสบตาเหลือเกิน
โจวฉงฮวาพูดว่า “ทำไมไม่ทาน้ำยาไล่ยุงก่อนออกมาล่ะ เดี๋ยวกลับไปก็ขึ้นตุ่มอีกหรอก”
ซังหลิงเกาแขนที่มีตุ่มยุงกัด ดวงตาเป็นประกายวูบไหว ก่อนถอนหายใจ “ฉันก็กลุ้มใจเหมือนกันนะ สงสัยเพราะฉันสวยเกินไป แม้แต่ยุงก็ยังอยากมาแนบชิดฉัน~”
“พรืด...”
โจวซื่อหรานหลุดหัวเราะ เดิมทีอยากจะบอกว่าซังหลิงหลงตัวเอง แต่พอเห็นใบหน้านั้น คำพูดก็พลันกลืนกลับลงคอไปอย่างไม่มีเหตุผล
ซังหลิงมีทุนให้หลงตัวเองจริง ๆ
แม้แต่ดวงตาดำสนิทที่ปกติไม่เคยมีระลอกคลื่นของเสิ่นเจวี๋ย ยังแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชม พวกเขาแทบจะถูกความน่ารักละลายตายกันหมดแล้ว
【ขอแจ้งความค่ะ มีคนใช้ความสวยก่อเหตุอยู่ตรงนี้!】
【อุ๊ย ใครกันนะที่หลงตัวเองขนาดนี้? ที่แท้ก็น้องสาวคนโปรดของพวกเรานี่เอง】