ซังหลิงพยักหน้าหงึก ๆ “ได้สิ”
ว่างซู่บอกว่า “ภารกิจวันนี้ของโจวซื่อหรานกับเสิ่นเจวี๋ยคือเก็บข้าวโพดในไร่ให้หมด”
โจวซื่อหรานขี้เกียจฟังผู้กำกับงี่เง่าพูดไร้สาระ “หุบปากได้แล้ว”
เสิ่นเจวี๋ยมองซังหลิงแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยปากชวนเธอไปด้วย
ทั้งสองคนไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน โจวฉงฮวาเข็นรถเข็นไม้สำหรับใช้ในไร่ออกมา บนรถมีถุงกับอุปกรณ์ทำไร่วางอยู่
“ใครจะลองเข็นดู?” โจวฉงฮวาถาม
เสิ่นเจวี๋ยรับรถมาเงียบ ๆ พลางคิดว่า ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ หากพวกเขาไม่ลงมือทำงาน ภารกิจหักข้าวโพดก็คงตกเป็นหน้าที่ของเด็กสาวสินะ?
แต่รถเข็นที่ดูเหมือนจะเข็นง่าย กลับเข็นจริงได้ไม่ง่ายเลย ทั้งยังบังคับทิศทางกับรักษาสมดุลได้ยาก
เห็นเขาเข็นเป๋ไปเป๋มา โจวซื่อหรานก็หัวเราะเยาะ “คุณชายหน้าขาวก็ยังเป็นคุณชายหน้าขาว งานแค่นี้ยังทำไม่ไหว”
ดวงตาดำสนิทของเสิ่นเจวี๋ยไร้รอยยิ้ม เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างเฉยชา “นายลองดู”
“ฉันทำก็ได้”
โจวซื่อหรานรับรถเข็นมา แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว สีหน้าก็เริ่มแข็งค้าง
เสิ่นเจวี๋ยมองท่าทางงุ่มง่ามของเขา แล้วเอ่ยคุยกับตากล้องอย่างที่ไม่ค่อยทำ “ถ่ายช่วงนี้เสร็จแล้วส่งมาให้ฉันด้วยนะ ฉันจะเก็บไว้ดูตอนตรุษจีน”
สนุกกว่าดูรายการฉลองตรุษจีนเสียอีกไม่ใช่หรือ?
มุมปากโจวฉงฮวากระตุก ก่อนจะเกลี้ยกล่อมว่า “เอาเถอะ ให้ฉันเข็นเองดีกว่า”
“ไม่ได้!”
โจวซื่อหรานกัดฟันกรอด เขาจะเอาชนะรถเข็นเฮงซวยคันนี้ให้ได้ บนโลกนี้ไม่มีเรื่องไหนที่โจวซื่อหรานทำไม่ได้ งานไร่ก็เหมือนกัน!