สายเกินกว่าจะห้ามแล้ว
ระบบร้องลั่น «อ๊ากกก! เจ้านาย ดื่มเข้าไปได้ยังไง!»
ในดวงตาใสซื่อของซังหลิงมีแววขบขันวูบผ่าน «หยิบผิดน่ะ»
เสียที่ไหนล่ะ
ฤทธิ์ยายังไม่ออกเร็วขนาดนั้น ซังหลิงจึงเดินตามเจียงเชียนอวี่ไปพบปะผู้คนอย่างไม่รีบร้อน
เฉิงหว่านจ้องแก้วเหล้าในมือซังหลิงเขม็ง เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับ
จะทำยังไงดี…
«เกิดเรื่องขึ้นแล้วใช่ไหม?»
น้ำเสียงเย็นขรึมกดทับลงมาราวกับภูเขาลูกใหญ่ ทำให้เฉิงหว่านรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที
เธอกำมือแน่น «ฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้…»
-
ซังหลิงฝืนอยู่ร่วมงานเลี้ยงจนจบ ก่อนอ้างว่าเหนื่อยแล้วรีบออกจากห้องจัดเลี้ยง มุ่งหน้าไปด้านนอก
วันนี้เป็นงานฉลองเปิดโรงแรม เจ้าภาพย่อมเตรียมห้องพักไว้ให้แขกที่มาร่วมงาน
เธอผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา รู้สึกราวกับมีมดไต่ไปทั่วร่างกาย จนฝีเท้าเริ่มรวนขึ้นเรื่อย ๆ
ซังหลิงฝืนขอคีย์การ์ดห้องมาใบหนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์
ชั้นบน ชายวัยกลางคนหาวหวอดพลางมองลิฟต์เคลื่อนขึ้นมา
ติ๊ง—
ประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกาย
ปกติมาร่วมงานเลี้ยงก็ไม่เคยเห็นหน้า หรือจะเป็นดาราหน้าใหม่จากวงการบันเทิงกันนะ? เขาอดจินตนาการไปต่าง ๆ นานาไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูเหมือนจะเมาจนหมดสติ
เอื๊อก
เขากลืนน้ำลาย แล้วเอื้อมมือเข้าไปในลิฟต์
«คนสวย ดูเหมือนคุณจะเดินไม่ไหวแล้ว ให้ผมพาไปที่ห้องไหม?»
«แม่งเอ๊ย!»
ยังไม่ทันได้แตะตัว กำปั้นที่พุ่งมาจากด้านหลังพลันซัดเขาล้มลงกับพื้น