ซังเย่าจู่ถูกถีบจนล้มลงไปกลิ้งกับพื้น มือกุมแขนไว้ ลูกค้าในร้านต่างมองเขาด้วยสายตารังเกียจ
ซ่งถานอวี้ปกป้องซังหลิงไว้ด้านหลัง พลางมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “พูดไม่เป็นก็หุบปากไป”
ซังหลิงยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลังซ่งถานอวี้
ซ่งถานอวี้หันกลับมา โอบไหล่เธอไว้อย่างปลอบโยน “ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับก่อน”
ซังหลิงลังเล ก่อนหันกลับไปมอง “ถ้าเขาแจ้งตำรวจล่ะคะ...”
เมื่อเผชิญหน้ากับซังหลิง ซ่งถานอวี้ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนเคย “ไม่ต้องกลัว คนที่ลงมือคือฉัน ให้เขามาหาฉันได้เลย”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...” ซังหลิงส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ “อาจารย์ซ่ง ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณเดือดร้อน”
หญิงสาวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ซ่งถานอวี้รู้ว่าเธอคงตกใจมาก จึงถอนหายใจเบา ๆ “อย่าคิดแบบนั้นเลย ฉันกลับดีใจด้วยซ้ำ โชคดีที่ตอนนั้นฉันอยู่ตรงนั้น”
ไม่อย่างนั้นซังหลิงคงถูกข่มเหงไปแล้ว
ส่วนชื่อซังเจาตี้นั้น—
ทำให้ซ่งถานอวี้อดนึกถึงครอบครัวที่ลำเอียงเข้าข้างลูกชายไม่ได้ บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้สาวน้อยมีปมด้อย
“เอาละ ตั้งแต่นี้ไปห้ามคิดมาก ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ทำตัวดี ๆ นะ”
ซ่งถานอวี้พาซังหลิงขึ้นรถอย่างเด็ดขาด ระหว่างทางผ่านร้านขนมหวาน เขาบอกให้เธอรออยู่บนรถ ก่อนลงไปซื้อเครื่องดื่มร้อนกับขนมมาให้
“ได้ยินมาว่าเวลาอารมณ์ไม่ดี กินของหวานสักหน่อยจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น”
ซ่งถานอวี้ไปส่งซังหลิงถึงใต้ตึก ตลอดทางเขาสุภาพและให้เกียรติ จนเธอไม่รู้สึกว่าถูกล่วงเกินแม้แต่น้อย