“มะรืนนี้พระราชวังจะจัดงานเลี้ยง มีมหาดเล็กคนหนึ่งขอลาหยุดกะทันหัน จำเป็นต้องหาคนมาแทน ฉันก็เลยนึกถึงเธอ”
ภายในรถรับส่งที่ขับเคลื่อนด้วยระบบอัจฉริยะ เฟรย่านั่งอยู่ข้างซังหลิงและอธิบายให้เธอฟัง
อำนาจของราชวงศ์สหพันธรัฐไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนในอดีตอีกต่อไป อำนาจของประเทศถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน โดยอยู่ในมือของราชวงศ์ กองทัพ และฝ่ายการเมืองตามลำดับ
ซังหลิงมองพื้นซึ่งสะอาดไร้ฝุ่น รวมถึงพระราชวังอันโอ่อ่าน่าเกรงขาม ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ ขอบคุณนะคะ รุ่นพี่เฟรยา”
เฟรย่าลูบศีรษะเธอ “ขอแค่เธอไม่คิดว่าฉันกำลังดูถูกเธอก็พอ เพราะนี่เป็นงานที่ต้องคอยรับใช้คนอื่น—”
“ไม่หรอกค่ะ ถ้าไม่มีโอกาสนี้ ฉันคงไม่มีวันได้เข้าพระราชวังเลย”
เฟรย่ายิ่งชอบซังหลิงเข้าไปใหญ่ ว่านอนสอนง่ายจริง ๆ
เมื่อลงจากรถรับส่ง ทั้งสองก็มาถึงเขตที่อยู่ในความดูแลของนางกำนัลฝ่ายกิจการภายใน
หญิงสาวมีผมสีน้ำตาลเช่นเดียวกับเฟรย่า ทุกอิริยาบถสง่างามสูงศักดิ์ ท่วงท่าดูสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากตำรา
สายตาของเธอจับจ้องซังหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเฟรย่าเป็นอันดับแรก แววตาฉายความตะลึงในความงามวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว
“เฟรย่า” น้ำเสียงของเธอเนิบช้าและนุ่มนวลราวสายลมเย็น
เฟรย่ายกชายกระโปรงขึ้นคำนับ “คุณอาคะ”
ตั้งแต่เห็นว่าทั้งคู่มีสีผมเหมือนกัน ซังหลิงก็เดาได้ว่าพวกเธอต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ไม่อย่างนั้น หากเฟรย่าไม่มีเส้นสายภายในวัง จะรู้ได้อย่างไรว่าทางพระราชวังกำลังขาดมหาดเล็กกะทันหัน ซึ่งเป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้?