หญิงแพศยา!
คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเฟิงไป๋ฮั่น
เขากัดฟันแน่นจนแทบแหลก
“เธอกับเจียงเชียนอวี่รักกันลึกซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ยามเอ่ยถาม ชายผู้มักเกียจคร้านไม่ยึดติดกับสิ่งใด ราวกับไม่มีอะไรอยู่ในสายตา กลับเผยความน้อยใจออกมาจากแววตาอยู่สองส่วน
ซังหลิงชะงักไป ก่อนจะถอนหายใจ
น้ำเสียงอ่อนลง “มันไม่เกี่ยวกับเขาหรอก แต่ตอนนี้ฉันหย่ากับเขาไม่ได้จริง ๆ...” เธอมองใบหน้าที่ตึงเครียดของชายหนุ่ม เห็นว่าดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “เฟิงไป๋ฮั่น อย่าบีบฉันเลยนะ ได้โปรดล่ะ”
ซังหลิงเป็นคนประเภทที่อ่อนให้กับความนุ่มนวล แต่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ความแข็งกร้าว ถ้าเฟิงไป๋ฮั่นยังคงคาดคั้นไม่หยุด เธอกลับจะตัดใจได้เด็ดขาดกว่าเดิม
เฟิงไป๋ฮั่นเม้มริมฝีปากบางแน่น
เขามองเธอ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ไม่ต้องตัดความสัมพันธ์กัน”
ซังหลิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมาย แล้วพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด “เรายังเป็นเพื่อนกันต่อได้นะ”
บ้าจริง—
ถ้าดวงตาของเธอไม่ใสซื่อขนาดนั้น เฟิงไป๋ฮั่นคงคิดว่าเธอแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง จงใจยื้อเขาไว้
เขาห้ามใจไม่ไหว ดึงเธอกลับมา ไม่เปิดโอกาสให้ซังหลิงได้พูด แล้วบีบคางเธอก่อนจะจูบลงไปอย่างหนักหน่วง
ซังหลิงส่งเสียงอู้อี้สองครั้ง คำพูดทั้งหมดถูกจูบกลืนหายไป
เธอผลักเขาออก แต่กลับถูกจับรวบมือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง แถมยังเผลอแนบตัวเข้าหาอ้อมอกชายหนุ่มมากกว่าเดิม
จูบของเฟิงไป๋ฮั่นเจือความหึงหวง จูบเสร็จแล้วก็ยังไม่หายโมโห เขากัดริมฝีปากเธอแรง ๆ อีกครั้ง