ครั้งนี้โม่จั๋วฮวาไม่ได้ตอบโต้
เขาพูดกับเจียงเชียนอวี่ว่า “ต่อยฉันอีกสักสองสามหมัดเถอะ ฉันมันไม่เอาไหนจริง ๆ ที่คิดเกินเลยกับภรรยาของเพื่อน”
แต่เขาก็เปลี่ยนใจไม่ได้
เจียงเชียนอวี่ไหนเลยจะเดาความคิดของเขาไม่ออก
เขากำหมัดแน่น แล้วชกหน้าโม่จั๋วฮวาอีกสองหมัดโดยไม่ลังเล
ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ฉันไม่ได้ส่งข้อความนั้น”
โม่จั๋วฮวาเจ็บจนสูดปาก ความมึนเมาก็พลันสร่างขึ้นมา
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเจียงเชียนอวี่ โม่จั๋วฮวาจึงค่อย ๆ รู้ตัวว่า ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
น้ำเสียงตอนพูดนั่น ไม่เหมือนคำพูดที่เจียงเชียนอวี่จะพูดออกมาได้เลย!
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเจียงเชียนอวี่รู้เรื่องเขากับซังหลิงจริง ในฐานะ ‘ตัวจริง’ ทำไมถึงไม่โทรศัพท์มาเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ แต่กลับหลบอยู่หลังโทรศัพท์แล้วส่งข้อความมาข่มขู่?
ให้ตายสิ!
โม่จั๋วฮวาลุกพรวดขึ้นมา กัดฟันถาม “คุณสาบานไหม?”
เจียงเชียนอวี่เอ่ยเสียงเย็น “ไอ้โง่”
สมองของโม่จั๋วฮวาขาวโพลนไปชั่วขณะ
สรุปว่า...เขาถูกไอ้โง่ที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อหรือหน้าตาหลอกเข้าให้แล้วงั้นเหรอ? ไม่เพียงวิ่งไปสารภาพต่อหน้าตัวจริง ทั้งยังคิดไปเองว่าซังหลิงไม่อยากสนใจเขาแล้ว เลยดื่มเหล้าคลายกลุ้มอยู่คนเดียวติดกันหลายวัน?
มิน่าล่ะเจียงเชียนอวี่ถึงด่าว่าเขาเป็นไอ้โง่
เขาเองก็อยากด่าตัวเองเหมือนกัน
บรรยากาศพลันเงียบงันชวนกระอักกระอ่วน
แววเย็นชาแวบผ่านดวงตาของโจวจ้าน อีกคนแล้วหรือ?
“ฉันเพิ่งส่งวิดีโอให้ซังหลิง”