บทที่ 296 เยาวชนผู้มีการศึกษาเอาแต่ใจในนิยายยุคสมัย 65
พอจ้าวเสี่ยวเหมยเตือน ซังหลิงถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเรื่องต้องคิด
เธอเลื่อนเครื่องเล่นเทปไปไว้ข้าง ๆ
แล้วถามอย่างกระตือรือร้นว่า “เสี่ยวเหมย ถ้าเป็นเธอ เธอจะเลือกเซี่ยซือเหมียนหรือฉินจื้อ?”
จ้าวเสี่ยวเหมยชะงักไป ก่อนใบหน้าจะพลันแดงซ่าน
เธอโบกมือพัลวัน “พี่ซังหลิง อย่าถามคำถามแบบนี้กับฉันเลย ฉัน... ฉันเลือกไม่ถูกหรอก อีกอย่าง พวกเขาจะมาชอบฉันได้ยังไงกัน!”
ซังหลิงไม่ชอบเลยที่จ้าวเสี่ยวเหมยพูดจาดูถูกตัวเองอยู่เสมอ
เธอจึงบอกว่า “ก็แค่สมมติเองน่า”
เห็นซังหลิงทำหน้าราวกับอยากรู้คำตอบเต็มแก่ จ้าวเสี่ยวเหมยก็เกาศีรษะ “ฉะ... ฉันเลือกไม่ถูกจริง ๆ”
ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือความสามารถ ทั้งสองคนต่างก็โดดเด่น แถมยังดีกับซังหลิงมากด้วย
จะเลือกยังไงไหวล่ะ??
ซังหลิงถอนหายใจ
“ใช่ไหมล่ะ” เธอเท้าคาง แก้มป่องขึ้นมาเล็กน้อย มองท้องฟ้านอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “ฉันก็เลือกไม่ถูกเหมือนกัน เลือกทั้งสองคนไม่ได้หรือไง?”
คนหนึ่งพากลับไปแล้วเชิดหน้าชูตาได้ อีกคนหาเงินมาให้เธอใช้
เพอร์เฟกต์!
จ้าวเสี่ยวเหมยตะลึงงัน “ยะ... ยังทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ...”
ซังหลิงตัดสินใจเด็ดขาด “ได้สิ!”
ถ้าไม่ยอมก็ไปได้เลย ถือว่าช่วยเธอตัดสินใจพอดี
เซี่ยซือเหมียนอยู่ใกล้ซังหลิง จึงเป็นคนแรกที่ได้รู้ผลลัพธ์นี้
เขามองซังหลิงที่มีแววตาสดใสและดูไม่ทุกข์ร้อน แล้วได้แต่ยิ้มขื่น
ที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด
อย่างน้อยซังหลิงก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาตรง ๆ ใช่ไหมล่ะ?
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”
เซี่ยซือเหมียนสูดหายใจ มุมปากผลิบานเป็นรอยยิ้ม ก่อนค่อย ๆ ทัดปอยผมข้างหูของซังหลิงไว้ด้านหลัง