ซังหลิงไม่รู้ว่าเจียงเชียนอวี่กำลังอารมณ์เสียเรื่องอะไรอีก เธอไม่กินข้าวเพราะไม่รู้สึกหิว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
แม้ตั้งแต่แต่งงานกันมา เจียงเชียนอวี่จะย้ำกับเธอผ่านการกระทำนับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าให้ตาสว่างเสียที เขาไม่ได้ชอบเธอเลยสักนิด
แต่ในเวลานี้ ซังหลิงกลับยังรู้สึกทั้งน้อยใจและโกรธอยู่ดี
“เจียงเชียนอวี่ คุณไม่จำเป็นต้องคิดกับฉันแบบนั้นก็ได้ ที่จริงคนนอกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณแต่งงานแล้ว ไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบจากเจียงเชียนอวี่ ซังหลิงก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอพูดเสียงเบาว่า “ชีวิตแต่งงานไม่ราบรื่น ฉันยังปิดบังไม่ทันเลย จะปล่อยให้คนอื่นรู้ได้ยังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำให้ตระกูลเจียงเสียชื่อ วางใจเถอะ”
ซังหลิงสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับยอมรับความจริงได้แล้ว
แต่กลับทำให้หัวใจของเจียงเชียนอวี่บีบรัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ก่อนวางสาย ซังหลิงบอกเขาว่า “ฉันจะไปให้เร็วที่สุด”
ห้องหนังสือ
เจียงเชียนอวี่มองโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอดับสนิทอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา
ข้างมือเขามีสัญญาหย่าฉบับหนึ่งวางอยู่
เขาคิดว่าถึงเวลาทำให้ทุกอย่างกลับเข้าสู่ทางที่ควรจะเป็นแล้ว
เขามองมาตลอดว่าความรักเป็นเรื่องยุ่งยาก ทั้งยังเป็นสิ่งที่ให้ผลตอบแทนต่ำ
ความรักครั้งที่เขาคบหากันตอนมหาวิทยาลัย สำหรับเขาแล้วก็เหมือนเล่นพ่อแม่ลูกมากกว่า
ต่อมาเฉิงหว่านปิดบังเขา แล้วคว้าโควตานักศึกษาแลกเปลี่ยนไป ก่อนจากกันถึงค่อยมาบอกเขา
ถึงจะถูกบอกเลิกอย่างกะทันหัน เจียงเชียนอวี่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เฉิงหว่านเลือกอนาคตและทิ้งเขาไป เขากลับชื่นชมเธอเสียด้วยซ้ำ เพราะในสายตาเขา เฉิงหว่านเป็นคนประเภทเดียวกับเขา