สุดท้ายเจียงเชียนอวี่ก็ยังดึงดันตามซังหลิงไปพบหมอจนได้
ซังหลิงแค่มาตรวจตามขั้นตอนเท่านั้น
ระหว่างทาง อุณหภูมิบนใบหน้าของเธอลดลงไปมากแล้ว ซังหลิงบอกเพียงว่าตัวเองเมาเรือ อาการเมาเรือมีได้หลายรูปแบบ เมื่อหมอเห็นว่าเธอไม่มีอาการผิดปกติชัดเจน จึงสั่งยาให้เธอเล็กน้อย
เจียงเชียนอวี่เหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด เขาอยากแสดงความห่วงใย ทว่าเพราะเป็นคนที่เกิดมาพร้อมทุกสิ่งและมีแต่คนคอยเอาอกเอาใจคอยห่วงใยมาโดยตลอด พอถึงคราวต้องเป็นฝ่ายทำเอง กลับไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
ซังหลิงไม่อยากถกเถียงกับเขา จึงตัดสินใจว่ากลับไปแล้วจะไปจดทะเบียนหย่าให้เรียบร้อย
ไม่รู้เหมือนกันว่าโม่จั๋วฮวาไปแล้วหรือยัง
ในสถานการณ์แบบนี้ เจียงเชียนอวี่ตามติดเธอไม่ห่าง ซังหลิงจึงกลับไปไม่ได้
เธอเลยไปยังชั้นที่จัดกิจกรรมสันทนาการบนเรือสำราญ
สระว่ายน้ำกว้างใหญ่มาก ทุกคนเล่นกันอย่างบ้าคลั่ง
ซังหลิงเห็นโม่จั๋วฮวาถูกกดหัวลงไปในน้ำจากระยะไกล จึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มถูก ‘เล่นงาน’ แต่เขาก็ไม่ใช่คนอ่อนข้อให้ใคร ไม่นานก็ปรับตัวกับการอยู่ในน้ำได้ จากนั้นก็สวนกลับกดเพื่อนคนหนึ่งลงน้ำไปบ้าง
พอคนอื่นเห็นว่าเขาตั้งตัวได้แล้ว ก็หัวเราะเฮฮาพากันเผ่นหนีกระเจิง
โม่จั๋วฮวาสะบัดน้ำออกจากผม ก่อนปัดหน้าม้าทั้งหมดไปด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาอย่างประณีตที่ยังเจือความเยาว์วัยอยู่หลายส่วน พลันเพิ่มความน่าเกรงขามขึ้นมา
“รอฉันก่อนเถอะ”
เขาถอดเสื้อยืดออก ยื่นแขนยาวคว้าคนคนหนึ่งเข้ามา