หลังมื้ออาหาร เจียงเหล่าเหย่ก็หิ้วกรงนกออกจากบ้านไป
โจวจ้านเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ใต้ซุ้มดอกไม้ แสงแดดระยิบระยับส่องลอดเถาวัลย์ลงมา ทิ้งเงาพร่างพร้อยไว้เต็มพื้น
ซังหลิงถูกแม่เจียงเรียกไปเยี่ยมคุณย่าโจวที่บ้านข้าง ๆ
เจียงเชียนอวี่เตะเก้าอี้เบา ๆ จ้องโจวจ้านเขม็ง “นายคิดจะทำอะไรกันแน่? ยังไม่กลับอีกหรือไง?”
วันนี้อยู่ ๆ ก็โผล่มากินข้าวด้วยก็แล้วไป แต่ตอนนี้กินเสร็จแล้ว ยังไม่ยอมกลับอีก
ยากจะเชื่อว่าเขาไม่มีจุดประสงค์อื่น
โจวจ้านเลิกคิ้ว สายตากระจ่างใสจับจ้องเจียงเชียนอวี่ “ฉันจะมีจุดประสงค์อะไรได้ นายถึงกับสงสัยฉัน ทำร้ายจิตใจเพื่อนกันเกินไปแล้ว”
เจียงเชียนอวี่ขมวดคิ้ว แค่นหัวเราะเบา ๆ
“นายมีหัวใจด้วยหรือไง?”
เขาเตะโจวจ้านเบา ๆ ก่อนก้าวเดินออกไป “ฉันจะไปบ้านนาย นายจะไปไหม?”
โจวจ้านลุกขึ้นอย่างจนใจ ยืดเส้นยืดสาย
“ไปสิ”
ทั้งสองออกจากบ้าน เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของตระกูลโจวด้วยกัน
โจวจ้านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกระสับกระส่ายเล็กน้อยรอบตัวเจียงเชียนอวี่ จึงจุ๊ปาก “ขาดเธอไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือ?”
“อะไรนะ?”
“ซังหลิงไง เธอเพิ่งเดินออกไป นายก็รีบร้อนตามไปติด ๆ”
เจียงเชียนอวี่ไม่ยอมรับ เขาตอบเสียงเย็นชา “ฉันนาน ๆ จะกลับมาสักครั้ง ก็ต้องไปเยี่ยมเยียนบ้าง มันเกี่ยวอะไรกับซังหลิง?”
เขาเร่งฝีเท้าเดินแซงโจวจ้านไป จะได้ไม่ต้องตอบคำถามประหลาด ๆ ของอีกฝ่าย
น่าเสียดายที่ในสายตาโจวจ้าน ยิ่งทำแบบนี้ก็ยิ่งเหมือนมีพิรุธ
-
ซังหลิงนั่งอยู่ที่บ้านตระกูลโจวสักพัก ก็ถูกดึงตัวไปชมเชยอีกระลอกอย่างเลี่ยงไม่ได้
พอชมกันเสร็จ คุณย่าโจวก็คว้ามือซังหลิงไว้ ถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกปนเป