ซังหลิงได้รับคะแนนความรู้สึกดีจากเฟรยาแล้วก็จากไปอย่างพึงพอใจ
คืนนี้กินอะไรดีนะ?
“ไฮ! รุ่นน้อง เธอเลิกงานแล้วหรือยัง?”
หญิงสาวคนหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้แล้วทักทายเธอ ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง
ซังหลิงคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้เป็นอย่างดี ความสนใจของอีกฝ่ายส่วนใหญ่มักจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ
ก็หลงเสน่ห์เธอเข้าแล้วสินะ?
ซังหลิงเผยสีหน้าเขินอายอย่างพอเหมาะ “เอ่อ...ใช่ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
เด็กหนุ่มเอียงศีรษะ ดวงตากลมโตขาวดำชัดเจนจ้องมองเธอนิ่ง ๆ
อ๊า! น่ารักเกินไปแล้ว!
หัวใจของหญิงสาวพองโตเป็นฟองสีชมพู เธอเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากชวนเธอไปกินข้าวด้วยกันน่ะ ว่าแต่ฉันเป็นรุ่นพี่ปีสอง เธอเพิ่งเข้าเรียนใหม่ใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ แต่ฉันคงไปกินข้าวกับรุ่นพี่ไม่ได้ ขอโทษด้วยนะคะ”
“ทำไมล่ะ?” หญิงสาวดูผิดหวังเล็กน้อย
“เพราะตอนนี้ฉันต้องอาศัยสารอาหารฟรีจากทางโรงเรียนถึงจะอยู่รอดได้น่ะค่ะ”
เธอเล่าเรื่องระหว่างเดินทางมาเข้าเรียนที่เจอโจรสลัดอวกาศ และตอนหนีเอาชีวิตรอดก็เผลอทำเครื่องสื่อสารกับกระเป๋าสตางค์หายให้อีกฝ่ายฟัง
“อย่างนี้นี่เอง ไม่เป็นไร ฉันเลี้ยงเธอเอง!”
หญิงสาวหน้าตาสะสวย สวมเครื่องแบบสีน้ำตาลอ่อนกับรองเท้าบูทยาวถึงเข่า เธอไม่ได้ซักไซ้ช่องโหว่ในคำพูดของซังหลิง กลับชวนด้วยความกระตือรือร้น
ซังหลิงปฏิเสธตามธรรมเนียมอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ทนความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายไม่ไหว จึงได้แต่หน้าแดงตอบตกลง
จากนั้นก็ส่งบัตรคนดีให้อีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว