“ว้าว น้องชายตัวน้อยน่ารักจังเลย! คนดี มาหาใครหรือเปล่าจ๊ะ?”
หญิงสาวสองคนมองซังหลิงด้วยดวงตาเป็นประกาย
เมื่อได้มองใกล้ ๆ ความงามของเธอยิ่งทำให้ใจสั่น
ผิวเนียนราวเครื่องเคลือบ ขนตาหนาและงอนงาม ดูราวกับตุ๊กตาตัวประณีตที่จัดแสดงอยู่ในตู้โชว์
ซังหลิงยิ้มตาหยี ตอบอย่างว่าง่ายว่า “ใช่ครับ ผมอยากมาหาพี่เฟรยา ไม่ทราบว่าพวกพี่รู้ไหมครับว่าเธออยู่ที่ไหน?”
“อ้อ—เฟรยาน่ะหรือ” หญิงสาวคนหนึ่งทำสีหน้าแปลก ๆ “เธอเป็นอะไรกับเฟรยาล่ะ?”
“เรื่องนี้ไม่ใช่ธุระของเธอ เกวนนี อยู่ให้ห่างจากเพื่อนฉันหน่อย”
เฟรยาโผล่มาตรงหน้าซังหลิงอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เธอมองซังหลิงที่ดูราวกับเจ้าชายน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขยี้ศีรษะอีกฝ่าย “ซังซัง วันนี้น่ารักมากจริง ๆ”
ซังหลิงรีบปกป้องศีรษะ “พี่เฟรยา ขยี้หัวผมไม่ได้นะครับ เดี๋ยวผมไม่สูงขึ้นพอดี”
“แค่ก...” เฟรยากลั้นหัวเราะ เอาเถอะ เด็กหนุ่มคนนี้ตัวไม่สูงจริง ๆ ผู้ชายย่อมมีปมเรื่องส่วนสูงกันบ้าง เธอปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก กินข้าวให้เยอะ ๆ บางทีอาจจะสูงขึ้นก็ได้นะ?”
ซังหลิงมองเธออย่างน้อยใจ
เฟรยายิ่งอยากขยี้เธอเข้าไปใหญ่ แต่ก็อดใจไว้ เพราะยังมีตัวน่ารำคาญยืนจ้องอยู่ข้าง ๆ
เธอดึงซังหลิงไปไว้ด้านหลัง แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “นี่ เกวนนี ทำไมยังไม่ไปอีก?”
เกวนนีถามว่า “เขาเป็นใคร?”
“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เกี่ยวกับเธอ”
เฟรยาทำหน้าเย็นชา ก่อนจะลากซังหลิงเดินจากไป