“จะเป็นไปได้ยังไง! ฉัน เฟรยา คบเพื่อนไม่เคยมองภูมิหลังหรอก”
เอาเถอะ ความจริงเธอก็มองเหมือนกัน แต่สำหรับคนตรงหน้าก็ยกเว้นได้ ใครใช้ให้เธอเป็นพวกหลงใหลคนหน้าตาดีกันล่ะ
“ที่รัก ซังซัง ฉันต้องไปแล้วจริง ๆ แต่ฉันรู้เรื่องที่เธอเจอมาแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ ฉันให้เธอยืมเงินไปซื้อเครื่องสื่อสารได้ สถาบันอันดับหนึ่งมีน้ำเลี้ยงให้ฟรี ถ้าเธอต้องการทำงานพิเศษ ฉันก็ช่วยแนะนำงานให้ได้ สรุปแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไร ฉันจะช่วยเธอเอง”
ถ้าซังหลิงตกลงเป็นแฟนหนุ่มตัวน้อยของเธอ เฟรยาก็ไม่รังเกียจที่จะเลี้ยงดูอีกฝ่ายหรอก
แต่แบบนั้นคงหุนหันเกินไป เธออยากให้การเริ่มต้นของทั้งคู่สวยงามกว่านี้สักหน่อย
เฟรยาพูดจบก็ยื่นมือไปขยี้ผมซังหลิง ก่อนจะรีบร้อนจากไป
ไม่นานนัก นักศึกษาชายหน้าตาธรรมดา ผิวคล้ำเล็กน้อยคนหนึ่งก็มากดกริ่งหน้าห้องพัก แล้วส่งเครื่องสื่อสารเครื่องใหม่เอี่ยมให้ซังหลิง
ซังหลิงรับกล่องของขวัญมาด้วยความซาบซึ้งใจ
พอปิดประตูและอยู่ตามลำพัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปจนหมด เธอรับของขวัญชิ้นนี้ไว้โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าเธอจะคืนให้ ส่วนเมื่อไรน่ะหรือ? ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง
เฟรยาใจกว้างกว่าที่ซังหลิงคิดไว้เสียอีก ในกล่องของขวัญคือเครื่องสื่อสารรุ่นล่าสุดที่กลุ่มไห่เค่อแห่งดาวเมืองหลวงเพิ่งเปิดตัว ทั้งงดงามและหรูหรา
ข้างในมีการ์ดสอดอยู่ ใต้ตัวเลขประทับรอยลิปสติกไว้หนึ่งรอย
จากเฟรยา
เฮ้อ น่าเสียดายที่เธอเป็นผู้หญิง ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ถือสาที่จะคบกับเฟรยาสักครั้ง
กิจกรรมต้อนรับนักศึกษาใหม่ของสถาบันอันดับหนึ่งจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ทุกปี กินเวลาหนึ่งสัปดาห์ ช่วงนี้จึงครึกครื้นเป็นพิเศษ