“เงินของโลกใบเล็กกับเงินของระบบพวกคุณ คงใช้ร่วมกันไม่ได้สินะ?”
ไม่อย่างนั้น ด้วยทรัพย์สินของซังหลิงในแต่ละโลก ระบบของเธอคงติดอันดับเศรษฐีในบรรดาระบบพวกนั้นไปนานแล้ว
“ใช่แล้ว ผลงานของฉันผูกกับภารกิจของเจ้านาย แต่เจ้านายเก่งสุด ๆ ฉันเลยอัปเกรดได้เร็วมากเลย!” ระบบสูดกลิ่นหอมที่ลอยมาจากปลายนิ้ว พลางหักห้ามใจไม่ให้เลียสักที กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนประจบสอพลออย่างสุดฤทธิ์
ซังหลิงหรี่ตายิ้ม แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
กึก
ประตูพลันถูกผลักเปิด
ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาสูงมาก ยืนอยู่ตรงหน้าประตูจนศีรษะแทบชนกรอบประตู
เขาสวมเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ กับกางเกงสีดำ สะพายกระเป๋าใบหนึ่งไว้บนไหล่ ดวงตาดำสนิทไร้แววอารมณ์มองเข้ามาในหอพัก รอยยิ้มงดงามราวหยกของเด็กหนุ่มพลันปรากฏขึ้นในสายตา
ไป๋อี้เหนียนขมวดคิ้วอย่างแนบเนียน เด็กที่ไหนกัน?
เขาแทบสงสัยว่าตัวเองเดินเข้ามาผิดที่
“สวัสดี ฉันชื่อซังหลิง คุณคือเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ของฉันใช่ไหม?”
ซังหลิงเก็บเครื่องสื่อสารอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วทักทายอีกฝ่ายก่อน
ในสายตาของไป๋อี้เหนียน เด็กหนุ่มคนนี้กระตือรือร้นเกินไปหน่อย
ใบหน้าของเขามักไร้สีหน้า เพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนมองสำรวจเด็กหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ—ตัวเตี้ยแค่นี้เอง สูงถึงแค่หน้าอกเขาเท่านั้น
ซังหลิงไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เธอชี้ไปยังห้องพักฝั่งซ้ายที่ปิดประตูอยู่ “ฉันเลือกห้องนี้ ห้องนั้นว่างนะ”
เธอชี้ไปยังห้องฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง
หอพักนักศึกษาของสถาบันอันดับหนึ่งเป็นห้องคู่ทั้งหมด ผังห้องแบ่งเป็นสองฝั่งซ้ายขวาที่หันหน้าชนกัน ตรงกลางเป็นห้องน้ำรวมกับห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ แถมยังมีเครื่องใช้ไฟฟ้าพื้นฐานอยู่ด้วย