การเจาะตุ่มพองไม่ได้เจ็บอย่างที่คิด
ใต้แสงไฟสลัวสีเหลือง คุณย่าฉินยิ้มพลางเป่าลมเบา ๆ ให้ “ไม่เจ็บใช่ไหม?”
ซังหลิงส่ายหน้า ขนตายังคงชื้นแฉะ มองตุ่มพองที่แฟบลงไปแล้ว เหลือเพียงผิวหนังย่น ๆ ชั้นหนึ่ง “ไม่เจ็บค่ะ”
“ฮ่า ๆ นอนสักตื่นก็หายเจ็บแล้วล่ะ”
ซังหลิงดูราวกับเป็นหญิงสาวที่เติบโตมาในโถน้ำผึ้งตั้งแต่เด็ก คุณย่าฉินไม่ได้ถามว่าทำไมเธอถึงลงชนบท ในยุคนี้บ้านไหน ๆ ก็มีเรื่องลำบากใจทั้งนั้น
เธอทายาให้กลางฝ่ามือของซังหลิงเบา ๆ
เมื่อรู้ว่าเยาวชนผู้มีการศึกษาใช้ชีวิตไม่ง่าย ตั้งแต่แรกเห็นคุณย่าฉินก็ชอบสาวน้อยหน้าตาสะสวย พูดจาหวานหูคนนี้แล้ว “ถ้าเมื่อไหร่หนูอยากกินของอร่อย ก็มาหาย่านะ แป้งแผ่นที่ย่าทำอร่อยมาก มาสิ เดี๋ยวย่าทำแป้งแผ่นไส้เนื้อให้กิน”
“ขอบคุณค่ะคุณย่า~ คราวหน้าถ้าหนูเข้าเมือง จะซื้อของอร่อยมาฝากคุณย่าด้วย!”
“โธ่ หนูเป็นเด็กดี เก็บเงินไว้เถอะ บ้านย่ามีทุกอย่าง ไม่ขาดอะไรหรอก”
เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานของคุณย่าฉินดังออกมาจากในบ้านเป็นระยะ
ด้านนอก จันทร์กระจ่างดาวพร่างพราว
มีเสียงสวบสาบดังมาจากเล้าไก่
ซังเหล่ยหน้าแดง เขาพูดกับฉินจื้อว่า “อย่าถือสาเลยนะ หลิงหลิงไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบใครหรอก แค่ตั้งแต่เล็กคนรอบตัวก็เอาใจเธอมาตลอด เธอเลยไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ กินอะไรไป เดี๋ยวฉันชดใช้ให้คุณย่าเอง”
ฉินจื้อเล่นบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดอยู่ในมือ
“ที่บ้านไม่ได้ขาดของพวกนี้หรอก ขอแค่คุณย่ามีความสุขก็พอ”
ซังเหล่ยกระแอม “งั้นคราวหน้าฉันจะเอาของไปให้คุณย่ากินบ้าง ถือเป็นน้ำใจจากฉัน! เราก็เป็นพี่น้องกัน ย่าของนายก็เหมือนย่าของฉัน!” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะในบ้านลอยมาเข้าหู ซังเหล่ยจึงเสริมอีกประโยค “ไม่สิ ตอนนี้เป็นย่าของพวกเราสามคนแล้ว!”