“แค่ก...”
เฟิงไป๋ฮั่นเบือนหน้าไปอีกทาง พยายามกลั้นเสียงหัวเราะที่แทบจะหลุดออกมาอย่างยากลำบาก
น่ารักจนแทบคลั่ง อยากจูบให้ตายไปเลยจริง ๆ
จู่ ๆ ความคิดประหลาดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว แล้วก็หยุดไม่อยู่
เขาหันกลับมา จ้องซังหลิงด้วยสายตาลึกล้ำ
ซังหลิงคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้เป็นอย่างดี
เธอกำผ้าห่มแน่น เตือนเฟิงไป๋ฮั่นว่า “เฟิงไป๋ฮั่น! ตอนนี้ฉันไม่ต้องใช้ยาแก้พิษแล้วนะ”
เฟิงไป๋ฮั่นพยักหน้า
วินาทีต่อมา เขาก็โน้มตัวเข้ามา อ้าปากงับแก้มเธอเบา ๆ
“เพียะ!”
ซังหลิงขอสาบานว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แค่เฟิงไป๋ฮั่นจู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้ พอแก้มเจ็บแปลบเหมือนโดนมดกัด เธอก็อดไม่ได้
“เฟิงไป๋ฮั่น! คุณทำอะไรน่ะ!”
ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นเขาจะล้ำเส้นขนาดนี้ แค่หลับด้วยกันเท่านั้นเอง แต่ตอนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ...
โชคดีที่เฟิงไป๋ฮั่นอ่านใจไม่ได้
เขาถูกตบเข้าให้ ไม่เจ็บหรอก แต่ก็ชะงักไปเล็กน้อย
ที่สำคัญ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เฟิงไป๋ฮั่นโดนตบ เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างอ่านความหมายไม่ออก
ประสาท...
ซังหลิงตบเขาไปแล้ว ในใจยังอดหวั่น ๆ ไม่ได้ แต่เฟิงไป๋ฮั่นกลับหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น
เธอเม้มปาก ผลักเขาออก แล้วกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง
เธอย้ำอย่างจริงจังว่า “คุณอย่ามาจับเนื้อต้องตัวฉันอีกนะ”
เฟิงไป๋ฮั่นหัวเราะอีกครั้ง
“ได้ ไม่แตะแล้ว”
เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะทำอะไร แม้เธอจะน่ารักจนอยากกลืนลงท้องไปทั้งตัวก็ตาม
แต่ยังมีเวลาอีกยาวไกลนี่นา
เฟิงไป๋ฮั่นถามว่า “จะลุกไหม? ผมสั่งอาหารมาแล้ว”