เซี่ยซือเหมียนขวางอยู่ตรงหน้าฉินจื้อ
สายตาของเขาเลื่อนลง มองหญิงสาวตัวเล็กที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่มจนเห็นเพียงยอดศีรษะ
เขาเอ่ยทีละคำด้วยเสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง “คุณจะพาเธอไปไหน”
“บ้านฉัน” ฉินจื้อไม่คิดว่าต้องอธิบายอะไรให้เซี่ยซือเหมียนฟัง เขาจ้องอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “หลีกไป”
แววสังหารพลันปะทุขึ้นในดวงตาของเซี่ยซือเหมียน
เขาจ้องฉินจื้อเขม็ง
“คุณมีสถานะอะไรถึงจะพาเธอกลับไปได้? ถ้าเธอย้ายเข้าไปอยู่บ้านคุณ ชื่อเสียงของเธอจะเสียหายแค่ไหน? คุณไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้?”
ข่าวลือกัดกินคนได้ เซี่ยซือเหมียนเข้าใจเรื่องนี้ดี
ฉินจื้อกระตุกยิ้ม
“ฉันรู้”
แต่เขาพร้อมรับผิดชอบต่อหญิงสาวตัวน้อยอยู่ทุกเมื่อแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์แบบนี้ จะให้เขาทิ้งเธอที่กำลังป่วยไว้ที่นี่ตามลำพัง เพื่อรักษาชื่อเสียงจอมปลอมนั่น แล้วปล่อยให้ใครต่อใครรังแกหรือ?
ไม่มีทาง
“เธอพยักหน้าแล้ว”
ฉินจื้อกอดหญิงสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน หัวใจอ่อนโยนลง เขาค่อย ๆ ทบทวนถ้อยคำนั้น ไม่ผิดหรอก เธอพยักหน้าแล้ว ตกลงจะไปกับเขา
เธอ…พยักหน้าแล้วหรือ?
แผ่นหลังของเซี่ยซือเหมียนพลันแข็งเกร็ง
ฉินจื้อกอดซังหลิงแน่นขึ้น พลางถามเสียงเรียบ “เธอยังมีไข้ข้างนอกก็หนาวมาก คุณหลีกทางได้หรือยัง?”
เกะกะสายตาจริง ๆ
“อือ…”
ซังหลิงรู้สึกหนวกหู พวกเขาสองคนพูดอะไรกันงึมงำไม่หยุดนะ?
มือของเธอขยุกขยิกอยู่ใต้ผ้าห่ม พยายามดึงผ้าห่มลง
ฉินจื้อพูดเสียงเบา “อย่าออกมา ข้างนอกหนาว”