ซังหลิงเดินฉับ ๆ ออกไป
ผู้คนบนเรือสำราญส่วนใหญ่กำลังสังสรรค์และเล่นสนุกกันอยู่ด้านหลัง ด้านนอกกลับเงียบเหงากว่ามาก
เมื่อพ้นจากสายตาคนอื่น ความเขินอายบนใบหน้าของซังหลิงก็พลันหายไปจนหมดสิ้น
ระบบฟ้องเสียงเบา “นายท่าน เมื่อกี้นายท่านอยู่กับโม่จั๋วฮวา แล้วเฉิงหว่านเห็นเข้า”
เฉิงหว่านก็คือนางเอกของโลกใบนี้
ซังหลิงยิ้มอ่อน ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “รู้แล้ว ขอบใจนะเจ้าระบบน้อย”
ระบบ: !
อ๊าาา นายท่านเรียกฉันว่าเจ้าตัวน้อยด้วย!
ซังหลิงสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากด้านหลัง
เธอหันไปมอง
เฉิงหว่านไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหันมาเห็น จึงพลันกระวนกระวายใจ แต่ไม่นานก็ได้สติ ตอนนี้คนที่ควรจะร้อนใจน่าจะเป็นซังหลิงต่างหาก—
คู่สามีภรรยาตระกูลร่ำรวยที่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันคู่นี้ไม่มีความรู้สึกให้กันจริง ๆ ด้วย เฉิงหว่านถึงกับเห็นซังหลิงกำลังคลอเคลียกับชายหนุ่มคนหนึ่ง!
เมื่อเป็นเช่นนี้ เมื่อนึกถึงความยึดติดที่มีต่อเจียงเชียนอวี่ เฉิงหว่านก็รู้สึกผิดต่อเธอน้อยลง
ซังหลิงเห็นสีหน้าของเฉิงหว่าน จากที่ตื่นตระหนกชั่วขณะ ก็เปลี่ยนเป็นมั่นอกมั่นใจอย่างรวดเร็ว
ในดวงตายังมีแววท้าทายอยู่เล็กน้อยด้วยหรือ?
แววตาซังหลิงไหววูบ ก่อนจะแสร้งทำท่าอับอายราวกับกลัวถูกจับได้ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิดพร้อมเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ระบบนั่งยองอยู่บนไหล่ซังหลิง ถามเสียงหวานแหลมว่า “นายท่านว่าเธอจะไปฟ้องเจียงเชียนอวี่ไหมคะ?”
หางเสียงสูงต่ำเป็นระลอก หวานจนแทบเลี่ยน