ซังหลิงไม่ได้รับสาย
เธอรอจนกลับถึงบ้านแล้วค่อยตอบข้อความเฮ่อซูเหยียน
หลิงเป่า: «พี่รู้แล้วเหรอ…»
หลิงเป่า: «ขอโทษนะพี่ ฉันหลอกพี่ ฉันไม่กล้าเจอพี่มาตลอด กลัวพี่จะรังเกียจที่ฉันหน้าตาไม่สวย»
หลิงเป่า: «ฉันขอโทษจริง ๆ ต่อไปเราอย่าติดต่อกันอีกเลยนะ…»
เมื่อเห็นข้อความที่หญิงสาวบอกว่าจะตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง เฮ่อซูเหยียนก็ลนลาน
ความเสียใจอย่างสุดซึ้งถาโถมขึ้นมาในใจ ทั้งที่เขาชอบนิสัยของหลิงเป่า ต่อให้เธออ้วนขึ้นมาหน่อยแล้วจะเป็นไรไป? ผู้ชายพวกนั้นตัดสินคนจากรูปลักษณ์ บีบให้หญิงสาวต้องถูกคนมากมายหัวเราะเยาะ
เวลานี้เขาลืมเรื่องที่ซังหลิงส่งรูปให้ผู้ชายคนอื่นไปอย่างเลือกจำเรียบร้อยแล้ว
เฮ่อซูเหยียนโทรหาซังหลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่น่าเสียดายที่ไม่มีสายใดได้รับการตอบรับ
เฮ่อซูเหยียนร้อนใจจนแทบอยากบินไปหาเธอเดี๋ยวนั้น
เฮ่อซูเหยียน: «ที่รัก รับสายหน่อย»
เฮ่อซูเหยียน: «พี่ไม่ยอมเลิกนะ ที่รักไม่ใช่บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ตลอดไปเหรอ?»
……
ซังหลิงวางโทรศัพท์ไว้ข้างคอมพิวเตอร์ เสียงสั่นเตือนว่ามีข้อความใหม่เข้ามาไม่หยุด
เจ้าก้อนขนตัวน้อยหัวเราะคิกคักอย่างเจ้าเล่ห์ «ต้องทำแบบนี้แหละ ปล่อยให้พวกเขาเสียใจทีหลังไปเลย~»
สามทุ่ม
ซังหลิงสวมชุดนอนเรียบง่าย ผมที่เพิ่งสระหมาด ๆ ปล่อยสยายอยู่ด้านหลัง นุ่มฟูเป็นธรรมชาติ
ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเปิดฟิลเตอร์ปรับหน้าสวยแล้ว
ใบหน้าหวานสะอาดตาของหญิงสาวปรากฏอยู่ในห้องถ่ายทอดสด
【พระเจ้า! ที่รัก ในที่สุดก็กลับมาไลฟ์อีกแล้ว! ฮือ ฉันร้องไห้จนจะตายแล้ว】
【ที่รักสวยมาก สวยเหลือเกิน! จุ๊บ ๆ ที่รัก】