จู้เหยารบเร้าไม่เลิก ซังหลิงจึงรับปาก
จู้เหยาเป็นเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่เด็ก ซังหลิงไม่ชอบปิดบังเธอ จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้ฟังทั้งหมด
“พรวด!!”
ดวงตาคู่งามของจู้เหยาเบิกกว้าง เธอกวาดสายตามองซังหลิงตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างไม่อยากเชื่อ
“ที่รักของฉัน เธอนี่ไม่ส่งเสียงก็แล้วไป พอขยับทีเดียวก็ทำเอาคนตะลึงเลยนะ!!”
จู้เหยาเป็นคนแรกที่รู้ว่าซังหลิงแอบรักฮั่วฉี่เฉิน แต่จนแล้วจนรอด ฮั่วฉี่เฉินเจ้าทึ่มนั่นก็คิดแต่จะเป็นพี่ชายให้ซังหลิง
เธอเคยเกลี้ยกล่อมให้ซังหลิงตัดใจไปชอบคนอื่นตั้งนานแล้ว ตอนนี้ซังหลิงยอมมองหาผู้ชายคนอื่น ต่อให้เป็นแค่ตัวแทนก็เถอะ
แต่ในสายตาจู้เหยา ที่รักของเธอจะผิดได้อย่างไร? ทั้งหมดเป็นความผิดของผู้ชายเฮงซวยพวกนั้นต่างหาก!!
ตอนนี้สิ่งเดียวที่จู้เหยาใคร่รู้อยู่บ้างคือ “ที่รัก ผู้ชายที่เธอหามาเป็นตัวแทนคือใคร?”
สายตาของซังหลิงเลื่อนไปยังกลางห้องจัดเลี้ยง
จู้เหยามองตามสายตาเธอไป
มองแวบหนึ่ง หลับตา ลืมตา แล้วมองอีกครั้ง
ไม่กล้าลืมตาเลย หวังว่าจะเป็นแค่ภาพหลอนของฉัน—
เธอรู้สึกเหมือนคอมีเสียงกร๊อบแกร๊บตอนหันไปมา “ที่รัก เธอนี่มัน…ใจกล้าเกินไปแล้ว!”
ซังหลิงกะพริบตาอย่างไร้อารมณ์
แก้วน้ำผลไม้ในมือแตะกับแก้วแชมเปญของจู้เหยาเบา ๆ
“ชนแก้ว”
จู้เหยา “……”
บางครั้งเธอก็อดนับถือความนิ่งของเพื่อนรักไม่ได้จริง ๆ
ขอแบ่งให้ฉันสักนิด·jpg
ตลอดทั้งงานเลี้ยง รวมถึงตอนรับประทานอาหาร ซังหลิงนั่งอยู่กับจู้เหยาตลอด