ซังหลิงเดินเลี่ยงเขาไป
เจียงคั่วร้อนใจจนทิ้งรถไว้ตรงนั้น มือกอดหมวกกันน็อกไว้แน่น แล้วเดินตามหลังซังหลิงต้อย ๆ ด้วยฝีเท้าสั้น ๆ อย่างน่าสงสาร
“หลิงเป่า เป็นเพราะสองคนนั้นทำฉันทั้งนั้น! ฉันไม่เคยคิดจะแกล้งเธอเลยจริง ๆ!”
ฉวยโอกาสตอนที่สองคนนั้นบ้างก็เจ็บหนัก บ้างก็มีแผล เจียงคั่วก็รีบใส่ร้ายพวกเขาเสียเลย
“หลิงเป่า เธอก็รู้จักฉันนี่นา ฉันสู้พวกเขาไม่ได้หรอก เฮ่อซูเหยียนถูกเลี้ยงดูมาในฐานะหัวกะทิของตระกูลตั้งแต่เด็ก รอบตัวเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ส่วนเว่ยหลานยิ่งวิปริตเข้าไปใหญ่ พอคลั่งขึ้นมาก็ฟาดฟันไม่เลือกหน้า ทั้งมิตรทั้งศัตรู!”
เขาตัดพ้อ “ฉันก็แค่นักศึกษาพลศึกษาธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ถ้าต้องอยู่ตรงกลางระหว่างคนวิปริตสองคน แล้วไม่เชื่อฟังขึ้นมา พวกเขาฆ่าฉันทิ้งจะทำยังไงล่ะ”
ซังหลิงส่งเสียงฮึ “เลิกพูดให้ตัวเองดูดีนักเลยไหม จะให้ฉันเรียกพวกเขามาเผชิญหน้ากับนายไหมล่ะ?”
เจียงคั่วกัดฟัน ก้าวพรวดไปยืนตรงหน้าซังหลิงแล้วคว้ามือเธอขึ้นมา
ซังหลิงเหลือบมองเขาด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย
เพี๊ยะ!
เจียงคั่วจับมือน้อย ๆ ของเธอ ตบเข้าที่หน้าตัวเองอย่างแรง
ดวงตาหยิ่งผยองหลุบต่ำลง ชวนให้รู้สึกเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่ดวงตาชุ่มฉ่ำ น่าสงสารจับใจ
“หลิงเป่า ฉันรู้แล้วว่าผิดจริง ๆ”
เด็กหนุ่มเลือดร้อน ฝ่ามือร้อนผ่าวอย่างน่าตกใจ
ซังหลิงพยายามดึงมือกลับ แต่ดึงไม่ออก
เจียงคั่วเอ่ยอย่างต่ำต้อย “หลิงเป่า ให้ฉันเป็นหมาของเธอไปตลอดชีวิตดีไหม จะตีจะด่าก็ได้ ฉันไม่สู้กลับเด็ดขาด!”
มือซังหลิงถูกเขากุมจนชื้นเหงื่อ เธอจึงยกเท้าเตะหน้าแข้งเขาไปทีหนึ่ง