ยามค่ำ ซังหลิงเคาะประตูห้องหนังสือ
“คุณอาเล็ก”
เฮ่อจวินมองเด็กสาวที่โผล่หน้าเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พลางส่งสัญญาณให้เธอเข้ามา
“วันนี้เจอเฮ่อซูเหยียนมาเหรอ?”
“อืม” ซังหลิงพยักหน้า เสียงเบาจนแทบไม่ดังกว่ายุง
ก่อนหน้านี้เฮ่อจวินยุ่งมาก ทั้งสองจึงไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพัง จู่ ๆ ตอนนี้ต้องมาอยู่ในห้องปิดมิดชิด ซังหลิงก็หน้าแดงขึ้นทีละน้อย เอาแต่จ้องลายพรม ไม่กล้าเงยหน้า
เธอเอ่ยจุดประสงค์ที่มาหาเขาเสียงเบา “คุณอาเล็ก ฉันอยากกลับบ้าน”
สีหน้าเฮ่อจวินไม่เปลี่ยน น้ำเสียงอ่อนโยนเจือความเอ็นดูแบบผู้ใหญ่
“หืม? เข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ เสียงเบาขนาดนี้ฉันฟังไม่ชัด”
ซังหลิงจึงจำต้องขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา
เฮ่อจวินมองเธออยู่ตลอด
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หลอกง่ายจริง ๆ
จู่ ๆ เขาก็คว้าข้อมือของซังหลิงซึ่งเล็กบอบบาง แล้วดึงเข้าหาตัว
“อ๊ะ!”
ซังหลิงร้องตกใจ พลัดลงไปในอ้อมแขนของเฮ่อจวิน กว่าจะรู้ตัวว่าถูกหลอกก็ช้าไปเสียแล้ว
สายตาเลื่อนลอยของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขา หางตาแดงระเรื่อราวแต้มชาด ประกายวาววับดุจผิวน้ำไหวระริกอยู่ในดวงตา
“คะ...คุณอาเล็ก...”
ซังหลิงทำอะไรไม่ถูก ไออุ่นจากต้นขาของชายหนุ่มส่งผ่านผ้าบาง ๆ มาอย่างร้อนผ่าว
“ทำไมถึงเรียกฉันว่าคุณอาเล็กอยู่เรื่อย?” เฮ่อจวินเลิกคิ้ว
ซังหลิงพึมพำ “ก็เพราะคุณเป็น...”
“ฉันเป็นคุณอาเล็กของเฮ่อซูเหยียน แต่ไม่ใช่ของเธอ” เฮ่อจวินจับนิ้วมือเธอไว้ แล้วยกขึ้นจูบอย่างสนิทสนม “เด็กดี พวกเธอเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ปลายนิ้วของซังหลิงร้อนวูบราวถูกลวก เธอชักมือกลับอย่างรวดเร็ว