จู้เหยากะพริบตาปริบ ๆ แล้วก็กะพริบอีกครั้ง
ซังหลิงยื่นแมงมุมให้โจวชีเสวี่ยอย่างใจเย็น
「ไม่ต้องเซ็นชื่อหรอก อันนี้…」เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า 「ให้คุณเป็นของขวัญ ตอบแทนที่ช่วยไว้」
「อา…」โจวชีเสวี่ยชะงักไป ก่อนมองซังหลิงแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ 「ของขวัญพิเศษมาก ขอบคุณนะ ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี」
จี้แมงมุมสีสันฉูดฉาดชิ้นนี้เป็นของที่ระลึกชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งซังหลิงคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันในงานจัดแสดง
รอยยิ้มของชายหนุ่มจริงใจเสียจนชวนให้รู้สึกอบอุ่นราวกับต้องสายลมวสันต์
ในฐานะดารา รูปลักษณ์ของเขาในชีวิตจริงหล่อเหลาเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
ซังหลิงถามว่า 「คุณกลัวแมลงไหม」
เธอเพิ่งนึกได้ทีหลังว่า สำหรับคนที่กลัวแมลง ของขวัญที่เธอให้ไปอาจไม่เป็นมิตรนัก
ที่โจวชีเสวี่ยไม่ตกใจจนกรีดร้องแล้วปาแมงมุมทิ้ง ก็ถือว่ามีมารยาทดีมากแล้ว
โจวชีเสวี่ยประหลาดใจ 「หืม? ของเล็ก ๆ แบบนี้น่ะเหรอ」 เขาแกว่งมันไปมา ไม่เพียงไม่เอาออกห่าง แต่ยังขยับเข้าไปพินิจดูใกล้ ๆ พลางอุทานว่า 「ประณีตมากเลยนะ จริง ๆ แล้วเมื่อก่อนฉันเคยไปออกรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง ในนั้นยังเคยกินแมลงด้วย ในฐานะนักแสดง บางครั้งก็ต้องถ่ายรูปกับงูด้วย เพราะงั้น…」
เขายักไหล่ 「จิตใจฉันก็ฝึกมาแบบนี้แหละ」
ซังหลิงไม่เคยดูรายการวาไรตี้รายการนั้น
จู้เหยาบอกว่า 「ฉันเคยดูนะ แต่ดูไม่จบสักตอนก็ปิดแล้ว—พระเจ้า พวกคุณกินของจริงเลยเหรอ」
เธอนึกว่าเป็นแค่การแสดงของรายการเสียอีก